توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧١٤ - قسم هفتم از اقسام اطناب(تتميم)

و آنانكه پنداشته‌اند مقصود مصنّف از [فضله‌] كلمه‌اى است كه معناى كلام بدون آن حاصل و كامل مى‌باشد درست نيانديشيده‌اند و كلام مصنّف در كتاب ايضاح آنرا تكذيب مى‌نمايد مضافا باينكه تفسير مزبور براى فضله هيچ اختصاصى به تتميم نداشته و نبايد مصنّف آنرا تنها در تتميم بگويد بلكه جميع اقسام اطناب چنين مى‌باشند پس از اينكه فضله را صرفا در تتميم آور نه ساير اقسام اطناب كشف مى‌كنيم مقصود از فضله تفسيرى كه زاعم براى آن ذكر نموده نبوده بلكه همان است كه ما گفتيم.

و بهرصورت همانطورى كه مصنّف گفته چون كلام موهم خلاف مقصود نيست به ذكر فضله بااينكه نيازى نيست معذلك بمنظور نكته‌اى همچون مبالغه آنرا مى‌آوريم مانند آنچه در فرموده حقتعالى آمده:

يطعمون الطّعام على حبّه‌ ( و طعام خود را بااينكه بآن نيازمند هستند بديگران ميخورانند).

اين آيه شريفه بنابر احتمالى كه عبارتست از ارجاع ضمير در [حبّه‌] به طعام شاهد براى مطلب مورد بحث مى‌باشد و طبق اين احتمال معنا چنين مى‌شود طعام خود را بديگران ميخورانند با نياز و حبّى كه به آن دارند.

و امّا اگر ضمير به [اللّه تعالى‌] راجع باشد ذكر [فى حبّه‌] از باب تتميم نبوده بلكه براى رساندن اصل مراد مى‌باشد يعنى بدون آن كلام وافى به معناى مراد نيست زيرا در اينفرض معنا چنين مى‌شود:

و ميخورانند طعام خود را بديگران در راه حبّ و دوستى بخداوند متعال.