توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٨٨ - استعمال ادات استفهام در غير استفهام

قوله: انه لا يراه: ضمير در [انّه‌] و ضمير فاعلى در [لا يراه‌] به سليمان راجع بوده و ضمير مفعولى در [لا يراه‌] به هدهد برمى‌گردد.

قوله: و هو حاضر: ضمير [هو] به هدهد راجع بوده و اين جمله حال است از مفعول [لا يراه‌].

قوله: لساتر ستره: كلمه [لساتر] جار و مجرور، متعلّق است به [لا يراه‌] و ضمير مفعولى [ستره‌] به هدهد برمى‌گردد.

قوله: او غير ذلك: يعنى نديدن هدهد بخاطر امر ديگرى است غير از ساترى كه آن را پوشانده باشد مثل اينكه حيوان در پشت سر وى قرار گرفته بوده.

قوله: ثم لاح له: كلمه [لاح‌] يعنى ظهر و ضمير در [له‌] به سليمان عليه السلام عود مى‌كند.

قوله: فاضرب عن ذلك: مشاراليه [ذلك‌] جزم و يقين بحضور هدهد مى‌باشد.

قوله: كانه يسئل عن صحّة ما لاح له: ضمير در [كانّه‌] و [يسئل‌] و [له‌] به سليمان عليه السلام عود مى‌كند.

قوله: و الجائه اليه: ضمير مجرورى در [الجائه‌] بمخاطب راجع بوده و ضمير در [اليه‌] به اقرار برمى‌گردد.

قوله: ايقتلنى و المشرفى مضاجعى: مؤلف گويد:

تمام اين بيت بشرح زير مى‌باشد: