پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٨ - شرح و تفسير بهشت پيش شماست!

اين بيان كه كوه‌ها ميخ‌هاى زمين‌اند، از قرآن مجيد اقتباس شده كه در مورد كوه‌ها مى‌فرمايد: «وَ الْجِبالَ أَوْتاداً». [١] گاه تصور مى‌شود كه حجم بزرگ‌ترين كوه‌هاى زمين در برابر كره خاكى به قدرى كم است كه اطلاق ميخ بر آن شايد مناسب نباشد؛ ولى با توجّه به اين كه كوه‌هاى عظيم، ريشه در اعماق زمين دارد و در بسيارى از موارد، اين ريشه‌ها به هم پيوسته است و همچون زرهى زمين را در بر گرفته و جلوى فشارهاى درونى و بيرونى را- كه از جاذبه و جذر و مد ماه بر مى‌خيزد- مى‌گيرد. كوه‌ها به منزله ميخ‌هايى محسوب مى‌شوند كه قطعات يك دريا وسيله ديگر را از جدا شدن باز مى‌دارند.

اما اين كه مى‌فرمايد: «تكيه‌گاه مطمئنى براى خلق خدا مى‌باشد» به دليل اين است كه كوه‌ها بادهاى سخت و عظيم را در هم مى‌شكند و مانع توفان‌هاى شن و سيلاب‌هاى خطرناك مى‌شود؛ افزون بر آن بسيارى از چشمه‌ها و رودخانه‌ها از كوه‌ها سرازير مى‌شود و مركز بسيارى از معادن مفيد و سودمند است و نيز گاه، قلعه‌ها و خانه‌هاى محكم در آن ساخته مى‌شود. در مناطقى كه در معرض جريان سيل است، غالبا خانه‌ها را روى كوه‌ها مى‌سازند تا از خطر در امان بماند.

اكنون ببينيم اين مقدمه دعا و ثنا به كجا منتهى مى‌شود و امام عليه السّلام از خدا در ذيل آن چه مى‌طلبد؟ عرضه مى‌دارد: « (بار الها!) اگر ما را بر دشمن پيروز ساختى از ستمگرى بر كنار دار و بر راه حق استوار فرما و اگر آن‌ها را بر ما غلبه دادى، شهادت را نصيب ما كن و از فتنه، دورمان دار» (إن أظهرتنا على عدوّنا، فجنّبنا البغي و سدّدنا للحقّ؛ و إن أظهرتهم علينا فارزقنا الشّهادة، و اعصمنا من الفتنة).

امام عليه السّلام در اين دعاى پر معنا نخست به اين حقيقت اشاره مى‌كند كه در ميدان نبرد، در فرض پيروزى بسيارى‌اند كه از مسير عدالت خارج مى‌شوند و ظلم و ستم‌هاى ناروا بر دشمن روا مى‌دارند؛ از اين رو از خدا مى‌خواهد كه در صورت پيروزى از اين كار خلاف دور

[١] نبأ، آيه ٧.