پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٣ - ترجمه

بخش اوّل‌

أمين وحيه، و خاتم رسله، و بشير رحمته و نذير نقمته.

فإن شغب شاغب استعتب، فإن أبى قوتل. و لعمري، لئن كانت الإمامة لا تنعقد حتّى يحضرها عامّة النّاس، فما إلى ذلك سبيل، و لكن أهلها يحكمون على من غاب عنها، ثمّ ليس للشّاهد أن يرجع، و لا للغائب أن يختار. ألا و إنّي أقاتل رجلين: رجلا ادّعى ما ليس له، و آخر منع الّذي عليه.

ترجمه‌

: او (پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله) امين وحى خدا بود، و خاتم پيامبران و بشارت دهنده به رحمت و بيم دهنده از كيفرش.

اى مردم، سزاوارترين كس براى خلافت، تواناترين افراد بر اين امر و داناترين‌شان به فرمان خداست. (هنگامى كه چنين فردى برگزيده شد) هر گاه آشوبگرى به آشوب و فتنه انگيزى برخيزد از او خواسته مى‌شود كه به سوى حق باز گردد و اگر امتناع ورزد با او نبرد مى‌شود (تا حق را بپذيرد). به جانم سوگند! اگر قرار باشد امامت و خلافت جز با حضور همه مردم منعقد نشود، هرگز راهى به سوى آن نتوان يافت؛ بلكه آن‌ها كه صلاحيت رأى و نظر دارند در اين باره حكم مى‌كنند و حكم آن‌ها نسبت به ساير مردم نافذ است؛ سپس نه حاضران، حق رجوع دارند و نه غايبان حق انتخاب ديگر. آگاه باشيد!