پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٨ - شرح و تفسير جلوهها، نعمتها و زيبايىهاى بهشت

رفته، حيران مى‌شود، (همچنين) هرگاه به خوشه‌هايى از لؤلؤ تر، كه به شاخه‌هاى كوچك و بزرگ محكمش آويخته و پيدايش ميوه‌هاى گوناگون كه از درون غلاف‌هاى خود سر برون كرده، همان ميوه‌هايى كه به آسانى و مطابق دلخواه هر كس چيده مى‌شود، نگاه كنى واله و حيران خواهى شد (اضافه بر اين) ميزبانان بهشتى از آن ميهمانان در جلو قصرهاى بهشتى با عسل‌هاى مصفّا و شراب‌هاى صاف كه مستى نمى‌آورد پذيرايى مى‌كنند. از كسانى كه تقوا و كرامت انسانى خود را تا پايان عمر و هنگام ورود به دار القرار (سراى جاويدان) حفظ كرده و از ناراحتى‌هاى نقل و انتقال سفرها (ى مرگ و برزخ) ايمن بوده‌اند. اى شنونده، اگر قلب خويش را براى رسيدن به آن مناظر زيبا كه در آن جاست مشغول دارى، روحت با اشتياق به سوى آن پر مى‌كشد و از حضور من به همسايگى اهل قبور خواهى شتافت تا هر چه زودتر به آن نعمت‌ها دست يابى.

خداوند ما و شما را به لطف و رحمتش از كسانى قرار دهد كه با دل و جان براى رسيدن به منزلگاه‌هاى نيكان كوشش مى‌كنند.

شرح و تفسير جلوه‌ها، نعمت‌ها و زيبايى‌هاى بهشت‌

اين بخش از خطبه، همان گونه كه محتوايش نشان مى‌دهد و مرحوم سيّد رضى نيز به آن اشاره كرده درباره اوصاف بهشت است كه به يقين، در ميان آن و بخش‌هاى گذشته، مطالب ديگرى بوده و مرحوم سيد رضى طبق روش خود كه از خطبه‌ها گلچين مى‌كند آن را نقل كرده است؛ ولى به نظر مى‌رسد كه امام عليه السّلام كه در بخش‌هاى گذشته از توحيد سخن گفته، در اين جا از معاد سخن مى‌گويد تا بحث مبدأ و معاد كامل گردد يا به تعبير ديگر زيبايى‌هاى بهشت را بعد از زيبايى‌هاى اين جهان بر شمارد.

نخست مى‌فرمايد: «هرگاه با چشم دل به آن چه از بهشت براى تو وصف مى‌شود بنگرى، روحت از مواهبى كه در اين دنيا پديدار گشته، از شهوات و لذّاتش و زينت‌ها و