«خدا دنيا و انقطاع و زوال و انتقال آن را براى شما وصف كرده است؛ بنابر اين از اين زرق و برق‌هايى كه براى شما اعجاب‌انگيز است، به دليل كوتاه بودن دوران مصاحبتش چشم بپوشيد» (و وصف لكم الدّنيا و انقطاعها، و زوالها و انتقالها. فأعرضوا عمّا يعجبكم فيها لقلّة ما يصحبكم منها).

از اين جمله‌هاى كوتاه و پر معنا به خوبى استفاده مى‌شود كه خداوند چهار چيز را در مورد دنيا بيان فرموده است: نخست اصل زندگى دنيا كه همان گونه كه از نامش پيداست زندگى پست و پايين و كم ارزش و حقيرى است و ديگر اين كه پايدار نمى‌ماند و روزى با مرگ آدمى و سرانجام با مرگ مجموعه دنيا به پايان مى‌رسد و ديگر اين كه در همان زمانى كه انسان از مواهب دنيا برخوردار است گرفتار زوال تدريجى آن مى‌باشد. قواى بدن به تدريج از ميان مى‌رود و ضعف، جاى قوّت را مى‌گيرد، سلامتى مختل مى‌شود، دوستان و عزيزان يكى بعد از ديگرى چهره در نقاب خاك مى‌كشند و ديگر اين كه همواره دنيا از گروهى به گروه ديگر منتقل مى‌شود.

قرآن مجيد مى‌فرمايد: « «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ» [١]؛ بدانيد زندگى دنيا تنها بازى و سرگرمى و تجمّل پرستى و فخر فروشى در ميان شما و افزون طلبى در اموال و فرزندان است؛ همانند بارانى كه محصولش كشاورزان را در شگفتى فرو مى‌برد، سپس خشك مى‌شود؛ به گونه‌اى كه آن را زرد رنگ مى‌بينى؛ سپس تبديل به كاه مى‌شود و در آخرت، عذاب شديد است يا مغفرت و رضاى الهى و (به هر حال) زندگى دنيا چيزى جز متاع فريب نيست».

در اين آيه بى‌ارزش بودن دنيا و همچنين انقطاع و زوال آن در ضمن يك مثال روشن‌

[١] حديد، آيه ٢٠.