پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٧ - ترجمه

ترسيم شده است؛ همان گونه كه انتقال آن در آيه شريفه « «وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النَّاسِ» [١]؛ ما روزهاى پيروزى و شكست را در ميان مردم منتقل مى‌سازيم» تبيين شده است.

و در ادامه آن در وصف دنيا مى‌افزايد: «دنيا نزديك‌ترين منزلگاه به خشم خدا، و دورترين آن‌ها از رضا و خشنودى اوست» (أقرب دار من سخط اللّه، و أبعدها من رضوان اللّه!).

دليل آن هم روشن است؛ چرا كه دنيا مجموعه‌اى است از هوا و هوس‌هاى سركش كه از هر سو انسان را به طرف گناه مى‌راند و موجب خشم خدا و ناخشنودى او مى‌شود.

بديهى است منظور از دنيا در تمام اين عبارات، دنياى مادّى است كه تنها هدف انسان باشد و براى به چنگ آوردن آن از هر وسيله استفاده كند و آلوده هر گناه شود؛ به آن مشغول و مغرور گردد و غير آن را فراموش كند؛ و گر نه، دنيايى كه وسيله قوّت و قدرت بر طاعت و شكر بر نعمت و رسيدن به سعادت باشد، از مواهب عظيم الهى است.

امام عليه السّلام در ادامه اين سخن در يك نتيجه‌گيرى روشن، مى‌فرمايد: «حال كه چنين است اى بندگان خدا! از غم و اندوه آن و مشغول شدن به (سرگرمى‌هاى) آن چشم فرو گيريد چرا كه از فراق و دگرگونى‌هاى حالاتش باخبريد؟ و همچون دوستى مهربان و اندرزگو و كوشا كه براى نجات دوستش تلاش مى‌كند خويشتن را (نصيحت كنيد و) از دنيا پرستى بر حذر داريد» (فغضّوا [٢] عنكم- عباد اللّه- غمومها و أشغالها، لما قد أيقنتم به من فراقها و تصرّف حالاتها. فاحذروها حذر الشّفيق النّاصح و المجدّ الكادح‌ [٣].)

[١] آل عمران، آيه ١٤٠.

[٢] «غضّوا» از مادّه «غضّ» (بر وزن حظّ) به معناى كم كردن و فرو گرفتن است و «غضّ بصر» به اين معناست كه انسان، خيره به چيزى نگاه نكند؛ بلكه چشم خود را پايين بيندازد.

[٣] «كادح» از مادّه «كدح» (بر وزن مدح) به معناى كوشش توأم با رنج است.