پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٣ - ترجمه

به تمام اين امور) سخن نمى‌گويد؛ ولى من از جانب آن به شما خبر مى‌دهم (و اسرار مكتومش را فاش مى‌سازم)» (ذلك القرآن فاستنطقوه، و لن ينطق، و لكن أخبركم عنه).

در آيات بسيارى از آن، قرآن به نور تشبيه شده است. در سوره مائده مى‌فرمايد: « «قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ»؛ به يقين از سوى خدا نور و كتاب آشكارى به سوى شما آمد». [١]، در سوره اعراف مى‌فرمايد: « «فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ كسانى كه به او ايمان آوردند و او را بزرگ داشتند و يارى كردند و از نورى كه با او نازل شده بود پيروى كردند، آن‌ها رستگارانند». [٢] همان گونه كه نور، فضاى زندگى را روشن مى‌سازد و انسان را از گمراهى و سقوط در پرتگاه‌ها حفظ مى‌كند، گياهان را مى‌روياند و تمام موجودات زنده را پرورش مى‌دهد، قرآن مجيد نيز در جنبه‌هاى معنوى و مادّى، نجات بخش و پرورش دهنده است.

منظور از «تصديق الّذي بين يديه» (با توجّه به اين كه «بين يديه» در اين گونه موارد به معناى قبل است) اين نيست كه تورات و انجيل تحريف يافته را تصديق مى‌كند؛ بلكه اشاره به آن كتب آسمانى است كه بر موسى و مسيح نازل شد و نيز منظور از تصديق اين نيست كه اسلام در تمام جزئيات با آن‌ها هماهنگ است؛ بلكه مقصود، همان اصول كلّى‌اى است كه بر تمام اديان آسمانى حاكم بوده؛ هر چند اسلام در سطحى برتر و بالاتر آن‌ها را پياده كرده است.

جمله «و لن ينطق» مفهومش اين نيست كه قرآن با هيچ كس (جز با امامان معصوم عليهم السّلام) سخن نمى‌گويد؛ چرا كه قرآن به «لسان عربى مبين» و با منطق روشن و آشكار نازل شده و همگان مأمور به تدبّر در قرآنند و دستور داده شده به مواعظ قرآن كه‌

[١] مائده، آيه ١٥.

[٢] اعراف، آيه ١٥٧.