٣٥٩٨/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حديد، از مرازم كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «بر شما باد به نماز كردن در مسجدها، و نيكى همسايگى از براى مردمان، و به پا داشتن شهادت و اداى آن، و حضور جنازه‌ها. به درستى كه شما را چاره‌اى نيست از مردمان و آميزش با ايشان؛ زيرا كه هيچ‌كس در زمان حياتش از مردم بى‌نيازى نمى‌تواند جست، و مردمان، بعضى از ايشان را از بعضى ديگر چاره‌اى نيست و به يكديگر احتياج دارند».

٣٥٩٩/ ٢. محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان روايت كرده و ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، و هر دو، از صفوان بن يحيى، از معاوية بن وهب كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: چگونه سزاوار است ما را كه بكنيم در آنچه ميان ما و ميان قوم ما، و در آنچه ميان ما و ميان شريكان ما است از مردمان؟ و بايد كه با ايشان به چه وضع رفتار كنيم؟ راوى مى‌گويد كه: حضرت فرمود كه: «امانت را به ايشان مى‌رسانيد، و شهادت را به پاى مى‌داريد از براى ايشان و بر ايشان (يعنى خواه به ايشان نفع داشته باشد، و خواه ضرر)، و بيماران ايشان را عيادت مى‌كنيد و به ديدن ايشان مى‌رويد، و در جنازه‌هاى ايشان حاضر مى‌شويد».

[١]. و عشرت- به كسر عين و سكون شين-، به معنى آميزش است و زندگانى كردن نيك.( مترجم)

[٢]. و معاشرت- به ضمّ ميم و فتح شين-، با كسى زندگانى كردن باشد.( مترجم)