اشعرى، از محمد بن حسّان و هر دو، از ادريس بن حسن، از مصبّح بن هلقام كه گفت: خبر داد ما را ابوبصير و گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر مردى از اصحاب ما كه مردى از برادرانش به او يارى جويد در حاجتى، و او در آن حاجت به هر جدّ و سعى‌اى كه دارد مبالغه نكند، به حقيقت كه با خدا و رسول و مؤمنان خيانت كرده است».

ابوبصير مى‌گويد كه: به حضرت صادق عليه السلام عرض كردم كه: به گفتار خويش كه فرمودى، «مؤمنان» چه قصد دارى؟ و مراد تو از ايشان كيست؟ فرمود كه: «از نزد اميرالمؤمنين عليه السلام تا آخر ايشان».

٢٧٨٣/ ٤. از ايشان، هر دو از محمد بن على، از ابو جميله روايت است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه در حاجت برادرش راه رود و او را در آن حاجت خيرخواهى نكند، چون كسى باشد كه با خداى عز و جل و رسولش صلى الله عليه و آله خيانت كرده، و خدا دشمن او باشد».

٢٧٨٤/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد خالد، از بعضى از اصحاب خويش، از حسين بن حازم، از حسين بن عمر بن يزيد، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه با برادر خويش مشورت كند، و آن برادر محض رأى و صلاح را از برايش پاك و خالص نگرداند (كه آنچه مى‌داند درست به او نگويد)، خداى عز و جل رأى او را از او بربايد».

٢٧٨٥/ ٦. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از يونس، از سماعه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر مؤمنى كه با برادر مؤمن خود در حاجتى راه رود و او را خيرخواهى نكند، به حقيقت كه با خداى عز و جل و رسولش صلى الله عليه و آله خيانت كرده است».

باب در بيان خلف وعده‌

١٥٤. باب در بيان خلف وعده‌[١]

٢٧٨٦/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «وعده كردن مؤمن با برادرش، نذرى‌

[١]. و وعده، خبر دادن است كسى را به رسانيدن نيكى به او.( مترجم)