٣٣٦٤/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از اسماعيل بن عبدالخالق روايت كرده است كه گفت: مردى از اصحاب پيغمبر صلى الله عليه و آله، دير وقتى شد كه به خدمت آن حضرت نيامد، بعد از آن به خدمتش آمد. رسول خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود كه: «چه چيز باعث كاهلى تو از ما شد؟ و چرا دير به نزد ما آمدى؟» عرض كرد: بيمارى و پريشانى. حضرت به او فرمود: «آيا نمى‌خواهى كه دعايى به تو تعليم كنم كه خدا بيمارى و پريشانى را از تو ببرد؟» عرض كرد:

بلى! يا رسول اللَّه! مى‌خواهم. فرمود: «بگو كه: لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ ... وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خداى بلندمرتبه بزرگ. توكل كردم بر زنده‌اى كه نمى‌ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفته فرزندى را، و نبود او را شريكى در پادشاهى، و نبود او را اختياردارى از روى خوارى، و تعظيم كن او را، تعظيم كردنى». اسماعيل گفت: پس آن مرد درنگ نكرد كه به سوى پيغمبر صلى الله عليه و آله برگشت و عرض كرد كه: يا رسول اللَّه! به حقيقت كه خدا بيمارى و پريشانى را از من برد.

٣٣٦٥/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از زيد شحّام، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در باب طلب روزى، در نماز واجبى دعا كن و حال آنكه تو در سجده باشى: يَا خَيْرَ الْمَسْؤُلِينَ، وَيَا خَيْرَ الْمُعْطِينَ، ارْزُقْنِي وَارْزُقْ عِيَالِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ؛ فَإِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ؛ اى بهترين سؤال‌شدگان! و اى بهترين بخشايندگان! روزى ده مرا و روزى ده عيال مرا از فضل خود؛ پس به درستى كه تو صاحب فضل بزرگى».

٣٣٦٦/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از محمد بن خالد، از قاسم بن عروه، از ابوجميله، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام از احتياج شكايت كردم، و از او سؤال نمودم كه دعايى در باب روزى به من تعليم فرمايد؛ پس دعايى به من تعليم فرمود، كه از آن زمان كه به آن دعا كرده‌ام و آن را خوانده‌ام، محتاج نشده‌ام. فرمود كه: «در نماز شب، در حالى كه تو در سجده باشى، بگو كه:

يَا خَيْرَ مَدْعُوٍّ ... إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ؛ اى بهتر خوانده‌شده! و اى بهتر سؤال‌شده!

[١]. به جاى« افْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا»، حاجت خود را ذكر كند و نام آن را ببرد.( مترجم)