يك ختم را از براى رسول خدا صلى الله عليه و آله قرار داده‌ام، و ديگرى را از براى على- صلوات اللَّه عليه-، و ديگرى را از براى حضرت فاطمه- عليهاالسّلام-. بعد از آن، امامان عليهم السلام، كه از براى هر يك از ايشان ختمى را قرار داده‌ام، تا آنكه به تو منتهى شده‌ام. پس يك ختم را از براى تو قرار داده‌ام، از آن زمان كه در اين حال گرديده‌ام؛ يعنى از اوّل تكليف يا معرفت، تا حال، پيوسته چنين كرده‌ام؛ پس از براى من به واسطه آن عمل، چه ثواب است؟ حضرت فرمود كه: «از برايت به اين عمل، آن است كه در روز قيامت، با ايشان باشى». گفتم: اللَّه اكبر! پس از براى من به اين عمل، چنين ثوابى خواهد بود؟ حضرت سه مرتبه فرمود: «آرى».

٣٥٤٢/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از على بن ابى حمزه روايت كرده است كه گفت: ابو بصير از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال نمود و من حاضر بودم.

پس به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم! آيا قرآن را در يك شب بخوانم؟ فرمود:

«نه». عرض كرد: در دو شب؟ فرمود: «نه». تا آنكه به شش شب رسيد. پس حضرت به دست خويش اشاره فرمود، و فرمود: «بلى».

بعد از آن، حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «اى ابامحمد! به درستى كه آنكه پيش از شما بوده از اصحاب محمد صلى الله عليه و آله، چنان بوده كه در يك ماه يا كمتر قرآن را مى‌خواند. به درستى كه قرآن نبايد به شتاب خوانده شود، وليكن بايد به ترتيل خوانده شود، ترتيلى درست، و چون به آيه‌اى بگذرى كه ذكر آتش در آن باشد، در نزد آن مى‌ايستى، و از آتش به خدا پناه مى‌برى».

پس ابوبصير عرض كرد كه: در ماه مبارك رمضان قرآن را در يك شب بخوانم؟ فرمود:

«نه». عرض كرد: در دو شب؟ فرمود: «نه». عرض كرد: در سه شب؟ فرمود كه: «ها» و به دست خويش اشاره فرمود، و فرمود: «آرى، ماه مبارك رمضان، چيزى از ماه‌ها به آن شباهت ندارد. آن را حقّ و حرمتى عظيم است. در آن نماز بسيار بكن، آنچه توانى» (يا مادامى كه استطاعت داشته باشى)[١].

[١]. مترجم گويد كه: حق، در اين مقام اين است كه قارى را جايز است كه هر قدر از قرآن را كه خواهد، بخواند، و يك روز و دو روز بيشتر، كمتر، در ختم آن معتبر نيست، و به شرطى كه آن قدر تند نخواند كه حروفش در يكديگر گم شود. و ماه مبارك رمضان و غير آن، در باب جواز بسيارى و كمى خواندن آن فرقى ندارد، وليكن چون تفكّر و تدبّر در آن در وقت خواندن مستحبّ است، و انسان در اكثر اوقات، اوقاتش مستغرق مشاغل دنيوى است، و حواس ظاهر و باطنش مصروف آن است، لهذا او را ميسّر نمى‌شود كه كلام اللَّه را با آداب مقرّره بسيار تلاوت نمايد، وليكن در ماه مبارك رمضان، فى‌الجمله فراغ‌بالى دارد، و هر كسى درخور خويش، حالى دارد، و علّت منع خواندن آن در يك شب در غير ماه مبارك، و جواز اين امر در آن، همين است.( مترجم)