گمان افكنده و مضطرب ساخته. گمان دارم كه دشمن حاضر؛ يعنى شيطان، به نزد تو آمده و به تو گفته است كه: كى تو را خلق كرده؟ و تو گفته‌اى كه: خداى عز و جل مرا خلق كرده؛ پس به تو گفته است كه: كى خداى- تبارك و تعالى- را خلق كرده؟ آن مرد عرض كرد: آرى، به حقّ آن كسى كه تو را به حق فرستاده است، كه امر چنين بود. حضرت فرمود: به درستى كه شيطان به نزد شما آمده، از راه اعمال و گناهان؛ پس بر شما غالب نشد و توانايى به هم نرسانيد؛ پس از اين راه به نزد شما آمده است، تا شما را گمراه گرداند، و قدم شما را از راه دين بلغزاند. و چون چنين امرى حادث شود، بايد كه يكى از شما، خداى يگانه را كه نظير ندارد، ياد كند».

باب در بيان اعتراف و اقرار به گناهان و پشيمان شدن بر آنها

١٨٨. باب در بيان اعتراف و اقرار به گناهان و پشيمان شدن بر آنها

٢٩٤٧/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از على احمسى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به خدا سوگند كه از گناه نجات و رهايى نيابد، مگر كسى كه به آن اقرار كند». و گفت كه: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «كافى است پشيمانى از براى توبه، و همان ندامت، در آن كفايت مى‌كند».

٢٩٤٨/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از آنكه او را ذكر كرده، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «نه، به خدا سوگند كه خداى عز و جل از مردمان، غير از دو خصلت، چيزى را اراده نفرموده: يكى آنكه از براى آن جناب به نعمت‌ها اقرار و اعتراف كنند، تا از براى ايشان بيفزايد، و ديگر آنكه به گناهان اقرار كنند، تا آنها را از براى ايشان بيامرزد».

٢٩٤٩/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از عمرو بن عثمان، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود:

«به درستى كه مرد مرتكب گناه مى‌شود، و خداى عز و جل به آن گناه، او را داخل بهشت مى‌كند».

عرض كردم كه: خدا او را به واسطه گناه داخل بهشت مى‌گرداند؟ فرمود: «آرى، زيرا كه او گناه مى‌كند، پس پيوسته خود را دشمن مى‌دارد، و به اين سبب، خدا او را رحم مى‌فرمايد؛ پس او را در بهشت داخل مى‌گرداند».

٢٩٥٠/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از معاويه بن عمّار روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به خدا سوگند كه‌