امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: حضرت به من فرمود كه: «اى ميسّر! دعا بكن و مگو كه امر مفروغ منه است (يعنى فراغ از آن حاصل شده و هر چه مقدّر شده، مى‌شود). به درستى كه در نزد خدا منزله و مرتبه بزرگى است كه به آن نمى‌توان رسيد، مگر به مسئلت و دعا. و اگر بنده‌اى دهان خود را ببندد و از خدا سؤال نكند، چيزى به او عطا نشود، پس سؤال كن تا عطا شود. اى ميسّر! به درستى كه هيچ درى نيست كه كوبيده شود، مگر آنكه نزديك است كه از براى صاحب آن گشوده شود».

٣٠٦٥/ ٤. حميد بن زياد، از خشّاب، از ابن‌بقّاح، از معاذ، از عمرو بن جميع، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه خداى- تعالى- را از فضلش سؤال نكند، فقير و محتاج شود».

٣٠٦٦/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «دعا بكن و مگو كه از امر فراغ حاصل شده و هر چه مقدّر شده خواهد شد؛ زيرا كه دعا عبادت است. و به درستى كه خداى- تعالى- مى‌فرمايد كه: «إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ»[١] و فرموده است كه:

«ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ»[٢]؛ يعنى: بخوانيد مرا تا شما را اجابت نمايم» (و دعاى شما را استجاب گردانم، و آن‌چه سؤال كرده‌ايد به شما عطا فرمايم).

٣٠٦٧/ ٦. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجّبار، از ابن‌ابى‌نجران، از سيف تمّار روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «بر شما باد كه دعا كنيد؛ زيرا كه شما تقرّب نمى‌جوييد به چيزى مثل دعا. و ترك مكنيد حاجت كوچكى را به جهت كوچكى آن، كه به سبب آن دعا كنيد (يعنى دعا كردن را براى چيزى كه خرد باشد وا مگذاريد براى خردى آن)؛ زيرا كه صاحب حاجت‌هاى خرد، همان صاحب حاجت‌هاى بزرگ است» (يعنى بزرگ و كوچكِ همه حاجت‌ها به دست قدرت خدا است. پس چنان‌كه كسى غير از آن جناب بر برآوردن حاجت‌هاى بزرگ قدرت ندارد، همچنين غير از او كسى بر روا كردن‌

[١]. غافر، ٦٠.

[٢]. غافر، ٦٠.