٣٥٠٢/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو المغراء، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه سوره‌اى از قرآن را فراموش كند، همان سوره در بهشت، در صورت نيكو و درجه بلندى از برايش متمثّل و مصوّر شود. پس چون آن را ببيند، بگويد كه: تو چيستى؟ و چه بسيار نيكو و مقبولى، كاش تو از براى من بودى! پس آن سوره مى‌گويد كه: آيا مرا نمى‌شناسى؟ من فلان سوره‌ام، و اگر مرا فراموش نكرده بودى، تو را به سوى اين مكان، بلند مى‌كردم».

٣٥٠٣/ ٣. ابن ابى عمير، از ابراهيم بن عبد الحميد، از يعقوب احمر روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: قرض بسيارى دارم، و به حقيقت كه در من داخل شده است از اندوه، آنچه نزديك است كه قرآن از من رها شود و آن را فراموش كنم؛ پس حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «متمسّك شو به قرآن، و بترس از آنكه آن را فراموشى كنى. به درستى كه آيه‌اى از قرآن و سوره‌اى از آن در روز قيامت مى‌آيد، تا آنكه هزار درجه بالا مى‌رود- يعنى در بهشت- بعد از آن، مى‌گويد كه: اگر مرا حفظ مى‌كردى، تو را در اينجا مى‌رسانيدم».

٣٥٠٤/ ٤. حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه و چند نفر از اصحاب روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، هر دو، از محسّن بن احمد، از ابان بن عثمان، از ابن ابى يعفور كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه مرد چون سوره را بداند، پس آن را فراموش نمايد، يا ترك كند آن را، و در بهشت داخل شود، آن سوره از جانب بالا بر او مشرف شود، در بهترين صورتى، و بگويد كه: مرا مى‌شناسى؟ در جواب گويد: نه. پس بگويد كه: من فلان سوره‌ام كه به من عمل نكردى و مرا ترك نمودى. بدان و آگاه باش! به خدا سوگند كه اگر به من عمل كرده بودى، تو را به اين درجه مى‌رسانيدم، و آن سوره به سوى زبَر خود اشاره كند به دستش».

٣٥٠٥/ ٥. ابو على اشعرى، از حسن بن على بن عبداللَّه، از عبّاس بن عامر، از حجّاج خشّاب، از ابو كهمس هيثم بن عبيد روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از مردى كه قرآن را خوانده، پس آن را فراموش كرده.

و سه مرتبه اين سؤال را بر آن حضرت اعاده نمودم و عرض كردم كه: آيا در اين باب‌