حكايت قول يعقوب عليه السلام است تلاوت فرمود: «سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي»[١]؛ يعنى: زود باشد كه آمرزش خواهم از براى شما از پروردگار خود». و حضرت فرمود كه: «ايشان را به تأخير انداخت تا وقت سحر».

٣١١٩/ ٧. حسين بن محمد، از احمد بن اسحاق، از سعدان بن مسلم، از معاويه بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «عادت آن حضرت چنين بود كه چون حاجتى را طلب مى‌كرد، آن را در نزد زوال آفتاب طلب مى‌نمود. پس چون اين را اراده مى‌فرمود، چيزى را پيش مى‌داشت و به آن تصدّق مى‌كرد[٢]، و چيزى از بوى خوش را مى‌بوييد (كه خود را به بوى خوش، خوشبو مى‌كرد) و به جانب مسجد مى‌رفت و در باب حاجت خود دعا مى‌كرد به آن‌چه خدا مى‌خواست».

٣١٢٠/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن حديد كه آن را مرفوع ساخته به سوى امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «چون پوست بدنت (به قشعريره آيد) بلرزد و موى از تنت برخيزد و چشمهايت اشك بريزد، متوجّه خود شو كه هنگام اجابت است؛ زيرا كه رحمت الهى متوجّه تو گرديده و مطلوبت رو به تو آورده است».

و گفته است كه: محمد بن اسماعيل، از ابواسماعيل سرّاج، از محمد بن ابى‌حمزه، از سعيد، مثل اين را روايت كرده است.

٣١٢١/ ٩. از او، از جامورانى، از حسن بن على بن ابى‌حمزه، از صندل، از ابوالصّبّاح كنانى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه خداى- تعالى- دوست مى‌دارد از بندگان مؤمن خود، هر بنده‌اى را كه بسيار دعاكننده باشد. پس بر شما باد به دعا كردن در وقت سحر تا طلوع آفتاب؛ زيرا كه آن ساعتى است كه درهاى آسمان در آن گشوده مى‌شود، و روزى‌ها در آن قسمت مى‌شود، و حاجت‌هاى بزرگ در آن برآورده و روا مى‌شود».

٣١٢٢/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از عمر بن اذينه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه در شب ساعتى هست كه هيچ بنده مسلمانى نيست كه آن را دريابد، پس در آن نماز كند و خداى- تعالى- را بخواند،

[١]. يوسف، ٩٨.

[٢]. يعنى ابتدا صدقه مى‌داد.