روايت كرده است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: تسبيح- يعنى سبحان اللَّه-، نصف ميزان اعمال است و الْحَمْدُ لِلَّه، ميزان را پر مى‌كند و اللَّه اكبر، ما بين آسمان و زمين را پر مى‌كند».

٣٢٣٠/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌محبوب، از مالك بن عطيّه، از ضريس كناسى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله به مردى گذشت كه در باغ خود درختى مى‌كِشت. پس حضرت بر سرش ايستاد و فرمود: آيا نمى‌خواهى كه تو را دلالت كنم بر درختى كه ريشه‌اش ثابت‌تر، و رسيدن ميوه‌اش زودتر، و ميوه‌اش خوش‌تر و باقى‌تر است؟ عرض كرد: بلى، يا رسول اللَّه! مرا دلالت كن. فرمود كه:

چون صبح و شام كنى بگو: سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُلِلَّهِ وَلا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ؛ يعنى: «پاك و منزّه مى‌شمارم خدا را از آن‌چه لايق آن جناب نباشد، و همه ستايش از براى خدا است، و هيچ خدايى نيست غير از خدا كه مستجمع جميع صفات كمال است، و خدا از آن بزرگ‌تر است كه به وصف در آيد». پس به درستى كه اگر اين را بگويى، از برايت در بهشت به هر تسبيحى ده درخت باشد از انواع ميوه‌ها، و آنها از جمله باقيات صالحات‌اند». حضرت باقر عليه السلام فرمود:

«پس آن مرد عرض كرد كه: يا رسول اللَّه! من تو را گواه مى‌گيرم كه اين باغ من صدقه مقبوضه است بر فقرا مسلمانان كه اهل صدقه‌اند. پس خداى- تعالى- چند آيه‌اى از قرآن فرو فرستاد: «فَأَمَّا مَنْ أَعْطى‌ وَ اتَّقى‌* وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى‌* فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى‌»[١]؛ يعنى: پس امّا آنكه داد حقوق مال خود را و در راه خدا عطا كرد، و پرهيز نمود از معاصى و تصديق كرد به كلمه نيكوتر و وعده عوض، پس زود باشد كه آسانى دهيم و اسباب لطف به او كرامت فرماييم، تا آماده شود از براى حالتى كه مؤدّى شود به يسر و راحت» (و آن دخول بهشت است. بنابر ظاهر اين حديث).

٣٢٣١/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بهترين عبادت‌ها گفتن لاالهَ الَّا اللَّه است».

[١]. ليل، ٥- ٧.