خداى عز و جل فرموده است كه: هر كه بنده مؤمن مرا خوار گرداند، به حقيقت كه با من در مقام جنگ درآمده، و مرا مبارز طلبيده به جنگ كردن با يكديگر. و در چيزى كه من فاعل آنم، آن قدر تردّد ندارم، مانند تردّدى كه در خصوص بنده مؤمن خود دارم؛ زيرا كه من ديدار او را دوست مى‌دارم، و او مرگ را ناخوش دارد؛ پس مرگ را از او مى‌گردانم و او را نمى‌ميرانم. و به درستى كه او مرا در امرى مى‌خواند و به جهت آن دعا مى‌كند؛ پس من او را اجابت مى‌كنم به چيزى كه از برايش بهتر است».

باب در بيان جستجوى لغزش‌هاى مؤمنان و عورت‌هاى ايشان‌

١٤٦. باب در بيان جستجوى لغزش‌هاى مؤمنان و عورت‌هاى ايشان‌[١]

٢٧٤٦/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از ابراهيم و فضل، پسران يزيد اشعرى، از عبداللَّه بن بكير، از زراره، از امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه هر يك فرمودند كه: «وقتى كه بنده از هر وقتى به سوى كفر نزديك‌تر است، آن وقتى است كه مردى با مردى مواخات و برادرى مى‌كند بر دين اسلام؛ پس سردرآمدن‌ها و لغزش‌هاى او را بر او مى‌شمارد و ضبط مى‌كند، از براى آنكه در وقتى از اوقات، او را به آنها ملامت و سرزنش كند».

٢٧٤٧/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اى گروه كسانى كه به زبان خويش اسلام آورده‌ايد، و ايمان به سوى دل‌هاى شما خالص نشده! مسلمانان را مذمّت مكنيد، و عورت‌هاى ايشان را پيروى منماييد[٢]؛ زيرا كه هر كه عورت‌هاى ايشان را پيروى كند، خداى عز و جل عورت او را پيروى مى‌كند. و هر كه خدا عورت‌هاى او را پيروى كند، او را رسوا مى‌سازد، و اگرچه در خانه يا اطاق خويش باشد».

از او، از على بن نعمان، از ابو الجارود، از امام محمد باقر عليه السلام مثل اين روايت است.

٢٧٤٨/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن‌

[١]. و عورت- به فتح عين و سكون واو-، شكاف و فرجه و خصوص قبل و دبر است. و مراد از آن در اينجا، هر چيزى است كه موضوع ستر و پوشش باشد، و هر چه از آن شرم مى‌شود.( مترجم)

[٢]. يعنى عيبجويى و تجسس از زشتى‌ها.