پس بيامرز كسانى را كه توبه كردند و پيروى نمودند راه توبه را، كه طريق ايمان است، و نگاه دار ايشان را از عذاب آتش سوزان. پروردگارا! و درآور ايشان را در بوستان‌هايى با اقامتگاه بهشت دائمت، آن بوستان‌ها كه وعده داده‌اى ايشان را. و نيز درآور در آن با ايشان، كسانى را كه شايسته باشند از پدران ايشان و زنان ايشان و فرزندان ايشان. به درستى كه تويى غالب دانا، كه از هيچ مقدورى عاجز نشوى، و هر چه كنى، بر وفق حكمت و مصلحت باشد. و نگاه دار ايشان را از بدى‌ها و از عقوبت آنها. و هر كه را كه نگاه دارى از عقوبت بدى‌ها در روز جزا، پس به حقيقت كه رحم كرده‌اى او را (و به روضه رضوان رسانيده‌اى، يا هر كه را نگاه دارى از گناهان در دار دنيا، رحم كرده‌اى او را)، و آن نگاهدارى تو، فيروزى بزرگ و ظفرى بزرگوار است».

و قول آن جناب عز و جل: «وَ الَّذِينَ لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً* يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً* إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً»[١]؛ يعنى: «و بندگان خداوند بسيار مهربان، آنانند كه نمى‌خوانند و نمى‌پرستند با خدا، خداى ديگر را، و نمى‌كشند تنى را كه خدا كشتن آن را حرام گردانيده، مگر به حقّ و موجبات كشتن، و زنا نمى‌كنند». و ترجمه بعضى از باقى‌مانده گذشت، و ترجمه تتمّه اين است كه: «مگر آن كس كه توبه كند و ايمان آورد، و بكند كارى را كه شايسته باشد؛ پس آن گروه، بدل مى‌كند خدا بدى‌هاى ايشان را كه گناهان است، به خوبى‌ها (يعنى ثواب‌ها). و خدا آمرزنده و بخشنده بود و خواهد بود».

٢٩٦٦/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از علاء، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اى محمد، پسر مسلم! گناهان، مؤمن چون از آنها توبه كند، از برايش آمرزيده مى‌شود؛ پس بايد كه مؤمن عمل كند، آنچه را كه از سر مى‌گيرد، بعد از توبه و آمرزش. بدان و آگاه باش! به خدا سوگند كه اين مغفرت نيست، مگر از براى اهل ايمان». عرض كردم: پس اگر برگردد، بعد از توبه و استغفار از گناهان، و دوباره گناه كند، و باز در توبه عود نمايد، چه حال دارد؟ فرمود كه: «اى محمد،

[١]. فرقان، ٦٨- ٧٠.