٢٦٩٠/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن ابى نجران، از معاويه بن وهب روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه نشانه آنكه به غايت دروغگو است، آن است كه تو را خبر مى‌دهد، به خبر آسمان و زمين و مشرق و مغرب. پس چون او را از حرام و حلال خداى عز و جل سؤال كنى، در نزدش چيزى نباشد و آن را نداند».

٢٦٩١/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه يك دروغ، روزه را مى‌گشايد و باعث بطلان روزه روزه‌دار مى‌گردد». عرض كردم كه: كدام يك از ما است كه اين امر از او ناشى نشود، كه يك دروغ نگويد؟ فرمود: «چنان نيست كه تو اعتقاد كردى و به سوى آن رفتى. جز اين نيست كه مراد از آن، دروغ گفتن است بر خداى عز و جل و بر رسول خدا صلى الله عليه و آله و بر ائمه- صلوات اللَّه عليه و عليهم-».

٢٦٩٢/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته است به سوى امام جعفر صادق عليه السلام و گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام ذكر جولاه‌[١] شد كه ملعون است. فرمود كه: «مراد از آن، كسى است كه دروغ را بر خدا و بر رسولش صلى الله عليه و آله مى‌بافد».

٢٦٩٣/ ١١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى عبداللَّه، از قاسم بن عروه، از عبد الحميد طائى، از اصبغ بن نباته كه گفت: اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: «هيچ بنده‌اى مزه ايمان را نيابد، تا آنكه دروغ را ترك كند؛ خواه بازى از آن باشد، و خواه جِدّ» (كه از روى حقيقت دروغ گويد).

٢٦٩٤/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عبدالرحمان بن حجّاج روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: آيا كذّاب كسى است كه در چيزى دروغ مى‌گويد؟ فرمود: «نه، كسى نيست، مگر آنكه اين امر از او ناشى‌

[١]. جولاه، همان جولا به معناى بافنده است.