به درستى كه در روز قيامت بنده‌اى هست كه امر مى‌شود كه او را به سوى آتش جهنّم برند، و او را بر رو مى‌كشند كه به جهنّم برند؛ پس مردان مؤمن و زنان مؤمنه عرض مى‌كنند كه:

پروردگارا! اين همان است كه ما را دعا مى‌كرد، پس ما را در حقّ او شفيع گردان. و خداى- تعالى- ايشان را در حقّ او شفيع مى‌گرداند، و به اين سبب نجات مى‌يابد».

٣٢٣٧/ ٦. على، از پدرش روايت كرده است كه گفت: عبداللَّه بن جندب را در عرفات ديدم و وقوف و ايستادن كسى را نديدم كه از وقوف او نيكوتر باشد. پيوسته دست‌هاى خود را به سوى آسمان كشيده و قطرات آبِ ديده‌اش بر رخسارهايش روان بود، تا آنكه به زمين مى‌رسيد. و چون مردم باز گشتند، به او گفتم كه: يا ابامحمد! وقوف كسى را نديدم كه از وقوف تو بهتر باشد. گفت: به خدا سوگند كه دعا نكردم، مگر از براى برادران خود. و علَّتش آن است كه حضرت ابوالحسن موسى بن جعفر عليه السلام مرا خبر داد كه: «هر كه از براى برادر خود دعا كند در غيبت او، از عرش او را ندا كنند كه: از براى تو است صد هزار برابر آن، پس من ناخوش داشتم و نخواستم كه صد هزار چندان مضمون را وا گذارم از براى يكى، كه نمى‌دانم مستجاب مى‌شود يا نه».

٣٢٣٨/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم، از پدرش هر دو، از ابن‌محبوب، از ابن‌رئاب، از ابوعبيده، از ثوير بن ابى‌فاخته كه گفت: شنيدم از حضرت على بن الحسين عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه فرشتگان چون بشنوند كه مؤمن از براى برادر مؤمن خود دعا مى‌كند در غايبانه، يا او را به نيكى ياد مى‌نمايد، مى‌گويند كه:

خوب برادرى هستى تو از براى برادرت؛ از برايش به نيكى دعا مى‌كنى و او از تو غائِب است، و او را به خوبى ياد مى‌نمايى. به حقيقت كه خدا در برابر آن‌چه از براى او سؤال كردى به تو عطا فرمود، و بر تو ثنا گفت دو برابر آن‌چه تو بر او ثنا گفتى، و تو را است فضل و افزونى بر او. و چون از او بشنوند كه برادرش را به بدى ياد مى‌كند و بر او نفرين مى‌كند، به او مى‌گويد كه: بد برادرى هستى تو از براى برادرت. بازايست از بدگويى و نفرين او، اى آن كسى كه خدا گناهان و عيب‌هاى تو را پوشيده! و متوجّه احوال و كار خود باش و كار به مردم مدار، و خدا را حمد كن كه بر تو پوشيده. و بدان كه خدا از تو به بنده خود داناتر است و او را بِه از تو مى‌شناسد».