٢٦٥٤/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى عبداللَّه، از اسماعيل بن مهران، از درست بن ابى منصور، از عيسى بن بشير، از ابو حمزه ثمالى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «چون حضرت على بن الحسين عليهما السلام محتضر شد، مرا به سينه خود چسبانيد و فرمود كه: اى فرزند دلبند من! تو را وصيّت مى‌كنم به آنچه پدرم عليه السلام مرا به آن وصيّت فرمود، در هنگامى كه شهادتش رسيده بود، و به آنچه ذكر فرمود كه پدرش اميرالمؤمنين عليه السلام او را به آن وصيّت فرموده بود. فرمود كه: اى فرزند دلبند من! بپرهيز از ستم كردن بر كسى كه بر تو ياورى را نيابد غير از خدا».

٢٦٥٥/ ٦. از او، از پدرش، از هارون بن جهم، از حفص بن عمر، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: هر كه از قصاص و تلافى مى‌ترسد، از ستم كردن بر مردمان باز مى‌ايستد».

٢٦٥٦/ ٧. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از صفوان، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «هر كه صبح كند و ستم بر كسى را نيّت نداشته باشد، خدا از برايش آنچه را كه در آن روز گناه كند، بيامرزد، مادام كه خونى را نريزد، يا مال يتيم را به حرام نخورد».

٢٦٥٧/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه صبح كند، در حالى كه قصد ستم بر هيچ كس نداشته باشد، خدا از برايش مى‌آمرزد، آنچه را كه كسب كرده، يا هر گناهى را كه مرتكب گرديده».

٢٦٥٨/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه ستمى كند و مظلمه‌اى از او سر زند، به آن مؤاخذه مى‌شود، يا در جان، يا در مال، يا در فرزندش».

٢٦٥٩/ ١٠. ابن ابى عمير، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بپرهيزيد از ظلم؛ زيرا كه آن، ظلمت‌ها و تاريكى‌ها است در روز قيامت».