مجاهد، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «گناهانى كه نعمت‌ها را تغيير مى‌دهد، بغى و ستمكارى است، و گناهانى كه موجب پشيمانى مى‌شود، كشتن آدمى است، و آنها كه عذاب‌ها و سختى‌ها را فرود مى‌آورد، ظلم و ستم است، و آنها كه پرده‌ها را مى‌درد، شرب خمر است، و آنها كه روزى را حبس مى‌كند، زنا است، و آنها كه نيستى را شتاب مى‌دهد، قطع رحم است، و آنها كه دعا را رد مى‌كند و قبول نمى‌شود، و هوا را تيره و تار مى‌گرداند، عقوق پدر و مادر است».

٣٠٠٩/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «پدرم عليه السلام مى‌فرمود: پناه مى‌برم به خدا از گناهانى كه نيستى را شتاب مى‌دهد، و مرگ‌ها را نزديك مى‌گرداند، و خانه‌ها را خالى مى‌كند، و آنها، قطع رحم و عقوق پدر و مادر و ترك نيكى و احسان است».

٣٠١٠/ ٣. على بن ابراهيم، از ايّوب بن نوح يا بعضى از اصحاب خويش، از ايّوب‌[١]، از صفوان بن يحيى روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا بعضى از اصحاب ما و گفت كه:

امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «چون چهار چيز فاش و شائع گردد، چهار چيز ظاهر شود.

چون زنا فاش گردد، زلزله و زمين جنبش ظاهر شود، و چون جور و ستم در حكم فاش گردد، باران حبس شود، و چون زنهارى و عهد شكسته شود، از براى مشركان نسبت به مسلمان غلبه به هم رسد، و چون زكات را منع كنند، فقر و پريشانى ظاهر شود».

باب نادر

١٩٨. باب نادر

٣٠١١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عبد العزيز عبدى، از ابن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «خداى عز و جل فرموده است كه: به درستى كه بنده‌اى از بندگان مؤمن من گناه بزرگى را مرتكب مى‌شود، از آنچه به سبب آن در دنيا و آخرت مستوجب عقوبت من مى‌گردد؛ پس از براى او نظر مى‌كنم در آنچه صلاح او در امر آخرتش در آن است، و از برايش عقوبت را بر آن گناه تعجيل مى‌كنم در دنيا، تا او را به آن گناه جزا دهم، و عقوبت آن گناه را مقدّر مى‌كنم و به آن حكم مى‌فرمايم، وليكن آن را بر او موقوف مى‌دارم، و امضا و اجراى آن نمى‌دهم، و مرا

[١]. يعنى على بن ابراهيم مردّد است كه بدون واسطه از ايّوب نقل روايت كرده است يا به واسطه برخى از يارانش.