٣١٠٨/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن‌قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خدا رحمت كند بنده‌اى را كه از خداى- تعالى- حاجتى را طلب كند، پس الحاح نمايد در دعا؛ خواه دعايش مستجاب شود و خواه مستجاب نشود. و اين آيه را تلاوت فرمود كه: «وَ أَدْعُوا رَبِّي عَسى‌ أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا»[١]؛ يعنى: و مى‌خوانم پروردگار خود را، شايد و اميدوارم آنكه نباشم به خواندن پروردگار خويش بدبخت و نااميد و بى‌بهره» (بلكه بهره تمام از آن جناب بگيرم و از جمله مقرّبان و مخصوصان او باشم).

باب در بيان پناه بردن به دعا در حاجت‌

١١. باب در بيان پناه بردن به دعا در حاجت‌

٣١٠٩/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابوعبداللَّه فراء، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خداى- تعالى- مراد بنده خود را مى‌داند، و مى‌داند كه چه مى‌خواهد چون او را مى‌خواند، وليكن دوست مى‌دارد كه حاجت‌هاى خود را در نزد او متفرّق سازد (به آنكه همه را بيان كند و ظاهر سازد). پس چون دعا كنى حاجت خود را نام ببر».

٣١١٠/ ٢. و در حديث ديگر است كه راوى گفت كه: حضرت فرمود: «به درستى كه خدا حاجتت را مى‌داند، و مى‌داند كه چه مى‌خواهى، وليكن دوست مى‌دارد كه حوائج خود را در نزد او اظهار كنى و بيان نمايى».

باب در بيان پنهان كردن دعا

١٢. باب در بيان پنهان كردن دعا

٣١١١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابوهمام اسماعيل بن همام، از ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «دعا كردن بنده در نهان، به يك دعا برابرى مى‌كند با هفتاد دعا در آشكار او».

[١]. مريم، ٤٨.