٢٦٨٠/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن يحيى، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از دو شهر از كافران حربى، كه هر يك از آنها را پادشاهى است على‌حدة و جداگانه، با هم جنگ كردند، بعد از آن آشتى كردند. پس يكى از آن دو پادشاه با ديگرى بى‌وفايى كرد، و به نزد مسلمانان آمد و با ايشان مصالحه نمود، بر اين شرط كه ايشان با او به جنگ آن شهر روند[١]. حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «سزاوار نيست مسلمانان را كه بى‌وفايى كنند، و نه آنكه به بى‌وفايى امر كنند، و نه آنكه با آن كسانى كه بى‌وفايى كرده‌اند، جنگ كنند، وليكن خود مسلمانان با مشركان جنگ مى‌كنند، در هر جا كه ايشان را بيابند. و آنچه كافران بر آن با يكديگر عهد كرده‌اند، بر مسلمانان جايز نيست».

٢٦٨١/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن حسن بن شمّون، از عبداللَّه بن عمرو بن اشعث، از عبداللَّه بن حمّاد انصارى، از يحيى بن عبداللَّه بن حسن، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه با امامى بى‌وفايى نمايد، در روز قيامت مى‌آيد، در حالتى كه كناره دهانش ميل كرده [و كج شده‌]، تا آنكه در آتش دوزخ داخل مى‌شود».

٢٦٨٢/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن اسباط، از عمويش يعقوب بن سالم، از ابو الحسن عبدى، از سعد بن طريف، از اصبغ بن نباته روايت كرده است كه گفت:

اميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- روزى فرمود- در حالى كه بر سر منبر در كوفه خطبه مى‌فرمود- كه: «اى گروه مردمان! اگر كراهت بى‌وفايى نبود، من زيرك‌ترين مردمان بودم.

آگاه باشيد! كه هر بى‌وفايى را نابكارى است، و هر نابكارى را كفرى هست. و به درستى كه بى‌وفايى و نابكارى و خيانت، در آتش دوزخ است» (و اين كنايه است از آنكه بى‌وفا و نابكار و خيانتكار، در دوزخ خواهند بود).

باب در بيان دروغ‌

١٣٩. باب در بيان دروغ‌

٢٦٨٣/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از اسحاق بن عمّار، از ابو نعمان روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «اى ابو نعمان!

[١]. و بنابر بعضى از نسخ كافى، با ايشان به جنگ آن شهر روند؛ يعنى او و لشكرش.