٣٧٩٨/ ٢. از او، از وشّاء، از عبداللَّه بن سنان روايت است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «كاغذهاى نوشته را مسوزانيد، ليكن آنها را پاك كنيد و بسوزانيد».

٣٧٩٩/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حمّاد بن عثمان، از زراره روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام سؤال شد از نامى از نام‌هاى خدا، كه كسى آن را به آب دهان محو مى‌كند. فرمود كه: «آن را محو كنيد به پاك‌ترين آنچه مى‌يابد».

٣٨٠٠/ ٤. على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: كتاب خداى- جلّ ذكره- يا كتاب خدا و ذكر او را محو كنيد، به پاك‌ترين آنچه مى‌يابيد، و نهى فرمود از آنكه [كتاب‌] خدا سوزانيده شود، و نهى فرمود از آنكه محو شود به اقدام»[١].

٣٨٠١/ ٥. على، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد بن اسحاق بن عمّار، از ابو الحسن حضرت امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است در باب پوست‌ها، كه ذكر خداى عز و جل در آنها است. فرمود كه: «آنها را بشوى».

تمام شد كتاب عشرت، و به تمام شدن آن، جزء اوّل [يعنى بخش اصول‌] از اجزاى كتاب كافى تمام شد.

وللَّه الحمد والمنّة والصّلوة والسّلام على سيّدنا محمد وآله وصحبه الأكرمين وسلّم تسليما والحمد للَّه‌ربّ العالمين ولعنة اللَّه على أعدآئهم الى يوم الدّين.

استدعا [دارم‌] از برادران ايمانى كه از اين مائده نعمت روحانى بهره‌مند [مى‌] شوند، در حال حيات يا بعد از وفات، اين سالك باديه سرگردانى، آنكه او را از دعاى خير و طلب مغفرت از حضرت ربّ العزّة ياد و شاد فرمايند.

[١]. و بعضى اين لفظ را تحريف دانسته و قلم در آن برده و به اقلام كرده؛ يعنى به قلم‌ها. و گمان حقير اين است كه، اين لفظ با فاء سعفص باشد؛ چه افدام بر وزن اكرام، جامه را رنگ سرخ كردن و سير وپررنگ كردن باشد، و مراد از آن، سياه كردن يا سرخ كردن آن است، و آن مكروه است؛ زيرا كه باعث زشتى مى‌شود؛ بلكه هرگاه سهوى در آن باشد، آن را به قلم‌تراش بتراشد، يا نشانه‌ى« زياد» بر سر آن بگذارد.( مترجم)