شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون خداى عز و جل اين آيات را امر فرمود كه به سوى زمين فرود آيند، به عرش درآويختند و عرض كردند كه: اى پروردگار ما! ما را به كجا مى‌فرستى؟ به سوى اهل خطا و گناهان فرو مى‌فرستى؟ پس خداى عز و جل به سوى اينها وحى فرمود كه: فرو رويد. پس به عزّت و جلال خودم سوگند ياد مى‌كنم كه هيچ‌يك از آل محمد و شيعيان ايشان، شما را تلاوت نكند در عقب آنچه بر او واجب گردانيده‌ام؛ يعنى بعد از نمازهاى واجبى شبانه‌روزى، مگر آنكه به سوى او نظر كنم، در هر روزى، هفتاد نظر[١]، و با هر نظر كردنى، هفتاد حاجت را از برايش روا كنم، و او را قبول كنم با آنچه در آن است از گناهان، و آن آيات، امّ‌الكتاب است؛ يعنى سوره حمد، و آيه‌ «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ»[٢]، و آيه‌الكرسى، و آيه ملك» (يعنى‌ «قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ»[٣]، تا آخر آيه).

٣٥٤٧/ ٣. ابو على اشعرى، از محمد بن حسّان، از اسماعيل بن مهران، از حسن بن على بن ابى حمزه، از محمد بن مسكين، از عمرو بن شمر، از جابر روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه همه مسبّحات‌[٤] را بخواند پيش از آنكه بخوابد، نميرد، تا حضرت قائم آل محمد صلى الله عليه و آله را دريابد، و اگر بميرد، در همسايگى حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله باشد».

٣٥٤٨/ ٤. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از على بن نعمان، از عبداللَّه بن طلحه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه صد مرتبه سوره‌ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را بخواند در هنگامى كه به خوابگاه خود مى‌رود، خدا گناهان پنجاه ساله او را بيامرزد».

٣٥٤٩/ ٥. حميد بن زياد، از خشّاب، از ابن بقّاح‌[٥]، از معاذ، از عمرو بن جميع روايت كرده و آن را مرفوع ساخته به سوى حضرت على بن الحسين عليهما السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله‌

[١]. و مراد حضرت عليه السلام از نظر خدا، الطاف خاصّه او است كه شامل حال اين كس گرداند.( مترجم)

[٢]. آل عمران، ١٨.

[٣]. آل عمران، ٢٦.

[٤]. مترجم گويد كه: مسبّحات، سوره‌اى چند است كه در اوّل آنها« سَبَّح» يا« يسبّح» است، و آن شش سوره است، و دور نيست كه شامل سوره بنى‌اسرائيل نيز باشد، چنان كه بعضى گمان كرده‌اند، وليكن ظاهر، خلاف آن است.( مترجم)

[٥]. در نسخه ترجمه،« نفّاح» است.