فرمود كه: «آن مرد چنين كرد؛ پس همسايه‌اش كه او را اذيّت مى‌كرد، به نزد او آمد و به او گفت كه: متاع خود را برگردان؛ پس از براى تو است خدا بر من، و نذر كردم كه برنگردم به سوى آنچه مى‌كردم».

٣٧٦٩/ ١٤. از او، از محمد بن عبد الجبّار، از محمد بن اسماعيل، از عبداللَّه بن عثمان، از ابو الحسن بجلى، از عبيداللَّه وصّافى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: ايمان به من نياورده كسى كه شب به روز آورد، در حالى كه سير باشد، و همسايه‌اش گرسنه باشد». و فرمود كه: «مردم هيچ دهى نيستند كه گرسنه‌اى در ميان ايشان شب به روز آورد، و خدا در روز قيامت به سوى ايشان نظر كند»[١].

٣٧٧٠/ ١٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از ابو جميله، از سعد بن طريف، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «از جمله شكننده‌هاى سخت كه پشت را مى‌شكند، چنان كه از هم جدا شود، همسايه بد است. اگر چيز خوبى را ببيند، آن را پنهان كند، و اگر بدى را ببيند، آن را فاش و اظهار نمايد».

٣٧٧١/ ١٦. از او، از محمد بن على، از محمد بن فضيل، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: پناه مى‌برم به خدا از همسايه بد، در خانه‌اى كه هميشه بايد ماند. چشم‌هايش تو را رعايت مى‌كند، و دلش تو را رعايت مى‌كند. اگر تو را در خير و خوبى بيند، او را بد آيد، و اگر تو را در بدى بيند، او را شاد كند».

باب حدّ و اندازه همسايگى‌

٢٥. باب حدّ و اندازه همسايگى‌

٣٧٧٢/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از معاوية بن عمّار، از عمرو بن عكرمه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر چهل خانه همسايگانند، از طرف پيش رو و از پشت سر و از جانب راست و چپش».

٣٧٧٣/ ٢. از او، از پدرش، از ابن ابى عمير، از جميل بن درّاج، از امام محمد باقر عليه السلام مروى است كه فرمود: «حدّ همسايگى چهل خانه است از هر جانبى، از پيش رو و از پشت سر و از جانب راست و چپش».

[١]. و مراد از نظر خدا، الطاف خاصه او است كه شامل حال اين كس گرداند.( مترجم)