كه از من سؤال خواهد شد، و از شما نيز سؤال خواهد شد. به درستى كه از من سؤال مى‌شود از تبليغ رسالت، و امّا شما پرسيده خواهيد شد، از آنچه بر شما بارْ شده از كتاب خدا، و در باب سنّت من».

٣٤٩٦/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود منقرى، از حفص بن غياث روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حضرت موسى بن جعفر عليه السلام كه به مردى مى‌فرمود كه: «آيا ماندن در دنيا را دوست مى‌دارى؟» آن مرد عرض كرد: آرى. فرمود:

«چرا؟» عرض كرد كه: از براى خواندن سوره‌ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ». پس حضرت از تكلّم با آن مرد سكوت نمود، و بعد از ساعتى به من فرمود كه: «اى حفص! هر كه از دوستان و شيعيان ما بميرد، و قرآن را نيكو ندانسته باشد، در قبرش به او تعليم مى‌شود، تا آنكه خدا به آن درجه‌اش را بلند گرداند؛ زيرا كه درجات بهشت بر اندازه آيات قرآن است. به قارى گفته مى‌شود كه: بخوان و بالا رو. پس مى‌خواند و بالا مى‌رود».

و حفص گفت: كسى را نديدم كه ترسش بر نفسش سخت‌تر باشد از حضرت موسى بن جعفر عليه السلام، و نه اميدوارترى از مردمان از آن حضرت، و خواندنش حزن و اندوه بود، و چون قرآن مى‌خواند، به نحوى مى‌خواند كه گويا مشافهة با كسى سخن مى‌گفت.

٣٤٩٧/ ١١. على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: حاملان قرآن، كدخدايان و سرشناسان اهل بهشتند، و مجتهدان، كه در عبادت و طاعت خدا سعى و كوشش مى‌كنند و خود را تعب مى‌دهند، جلوداران و پيش‌روان اهل بهشتند، و رسولان، سادات و بزرگان اهل بهشتند».

باب ثواب كسى كه قرآن را به زحمت آموخته باشد

٢. باب ثواب كسى كه قرآن را به زحمت آموخته باشد

٣٤٩٨/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد و سهل بن زياد، هر دو، از ابن محبوب، از جميل بن صالح، از فضيل بن يسار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت:

شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «به درستى كه آنكه قرآن را معالجه مى‌كند (و در باب ياد گرفتن آن چاره و درمان مى‌نمايد)، و آن را حفظ مى‌كند با مشقّت و زحمتى از او و كمى حافظه‌اش، او را دو اجر باشد».

٣٤٩٩/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از صبّاح بن‌