٣٣٣٧/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از عثمان بن عيسى، از ابوحمزه كه گفت: رخصت طلبيدم كه بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شويم. پس به سوى من بيرون آمد و لبهايش مى‌جنبيد. پس در اين باب با آن حضرت سخن گفتم. فرمود كه: «آيا به اين عالم و دانا شدى و فهميدى، اى ثمالى؟!» عرض كردم: آرى، فداى تو گردم! فرمود: «به خدا سوگند كه من به كلامى تكلّم كردم، كه هرگز هيچ‌كس به آن تكلّم نكرده، مگر آنكه خدا از او كفايت نموده، آن‌چه را كه مقصود او بوده از امر دنيا و آخرتش». ابوحمزه گفت كه: به آن حضرت عرض كردم كه: مرا به آن خبر ده. فرمود: «آرى، هر كه در هنگامى كه از منزلش بيرون مى‌آيد، بگويد كه: بِسْمِ اللَّهِ، حَسْبِيَ اللَّهُ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ أُمُورِي كُلِّهَا، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ؛ «به نام خدا، و توكّل كردم بر خدا. خداوندا! همانا من سؤال مى‌كنم از تو خوبى كارهايم را همه، و پناه مى‌برم به تو از رسوايى و خوارى دنيا و عذاب آخرت»، خدا از او كفايت كند، آن‌چه را كه مقصود او باشد از امر دنيا و آخرتش».

٣٣٣٨/ ٤. از او، از على بن حكم، از عاصم بن حميد، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر كه در وقتى كه از در خانه خويش بيرون مى‌رود، بگويد كه: أَعُوذُ بِمَا عَاذَتْ بِهِ مَلَائِكَةُ اللَّهِ ... أُجِيرُ نَفْسِي بِاللَّهِ مِنْ كُلِّ شَرٍّ؛ «پناه مى‌برم به آنچه پناه برده‌اند به آن، فرشتگان خدا از براى اين روز تازه، كه چون پنهان شوى، آفتابش برنگردد از بدى نفس خود، و از بدى غير خود، و از بدى شياطين، و از بدى آنكه عداوت ورزد با دوستان خدا، و از بدى پرى و مردم، و بدى درندگان و جنبندگان زمين، و بدى مرتكب شدن محرّمات، همه آنها. پناه مى‌دهم جان خودم را به خدا از هر بدى»، خدا او را بيامرزد، و توبه‌اش را قبول فرمايد، و مقصودش را از او كفايت كند، و او را از بد كردن منع فرمايد، و از بدى نگاه دارد».

٣٣٣٩/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌محبوب، از معاوية بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون از منزل خود بيرون آيى، بگو: بِسْمِ اللَّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ ... وَتَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِكَ وَمِلَّةِ رَسُولِكَ؛ به نام خدا. توكّل كردم بر خدا. نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خدا. خداوندا! به درستى كه سؤال مى‌كنم از تو، خوبى آن‌چه بيرون آمده‌ام از براى آن، و پناه مى‌برم به تو، از بدى آن‌چه بيرون شده‌ام از براى آن. وسعت ده بر من نعمت خود را، و كار فرما مرا در فرمان‌بردارى خود، و بگردان رغبت را در آن‌چه‌