٢٦٣٢/ ١٥. از او، از معلّى، از احمد بن غسّان، از سماعه روايت است كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم. در ابتدا به من فرمود: «اى سماعه! چه بود آنچه در ميان تو و شتردارت اتّفاق افتاد؟ بپرهيز از آنكه بسيار زشتگو يا فريادزننده يا لعنت‌كننده باشى». عرض كردم: به خدا سوگند كه آن شتردار بر من ستم كرده بود. فرمود كه: «اگر او بر تو ستم كرده بود، تو بر او افزودى. به درستى كه اين روش از كردار من نيست، و شيعيان خود را به اين امر نمى‌كنم. از پروردگار خويش آمرزش طلب كن و ديگر به سوى امثال اين برمگرد». عرض كردم كه: از خدا آمرزش مى‌طلبم و ديگر به سوى امثال اين بر نمى‌گردم.

باب در بيان حال كسى كه از بدى او پرهيز مى‌شود

١٣٢. باب در بيان حال كسى كه از بدى او پرهيز مى‌شود

٢٦٣٣/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «پيغمبر صلى الله عليه و آله روزى در نزد عايشه بود، و در آن بين كه در منزل او تشريف داشت، ناگاه مردى رخصت طلبيد كه بر آن حضرت داخل شود. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بد صاحب قوم و قبيله‌اى است. عايشه برخاست و داخل حجره شد، و رسول خدا صلى الله عليه و آله آن مرد را رخصت داد كه داخل شود؛ پس چون داخل شد، رسول خدا روى مبارك را به او آورد و با نهايت گشاده‌رويى با او سخن مى‌گفت، تا آنكه چون فارغ شد و از پيش آن حضرت بيرون رفت. عايشه به آن حضرت عرض كرد كه: يا رسول اللَّه! در بين اينكه اين مرد را ذكر مى‌فرمودى به آن‌چه او را با آن ياد نمودى، ناگاه به او رو آوردى به روى مبارك و گشاده‌رويى؛ پس رسول خدا صلى الله عليه و آله در آن هنگام فرمود: به درستى كه از جمله بدترين بندگان خداى عز و جل، كسى است كه مردم همنشينى با او را ناخوش دارند، به جهت زشتگويى كه دارد».

٢٦٣٤/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: بدترين مردمان در نزد خدا در روز قيامت، آنانند كه مردم ايشان را گرامى مى‌دارند، به جهت پرهيز كردن از بدى ايشان».

٢٦٣٥/ ٣. از او، از محمد بن عيسى بن عبيد، از يونس، از عبداللَّه بن سنان روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه مردم از زبانش ترسند، البتّه‌