روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه در نزد شام مى‌فرمود: «وَاذْكُرْ رَبَّكَ فى‌ نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَخيفَةً ودَوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ؛ و ياد كن پروردگار خود را در دل خود از روى زارى و ترس، و بدون آشكارِ از گفتار». و نيز آن حضرت مى‌فرمود: «لَا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ ... وَهُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ؛ نيست خدايى، مگر خدا، در حالتى كه تنها است. نيست شريكى از براى او، و او را است پادشاهى و او را است ستايش. زنده مى‌گرداند و مى‌ميراند و مى‌ميراند و زنده مى‌گرداند، و او زنده‌اى است كه نمى‌ميرد، و او بر هر چيزى توانا است».

راوى مى‌گويد كه: عرض كردم كه: «بِيَدِهِ الْخَيْرُ» فرمود: «به درستى كه خير و خوبى در دست او است، وليكن چنان كه من مى‌گويم، بگو. ده مرتبه بگو: أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ؛ «پناه مى‌برم به خداى شنواى دانا»، در هنگامى كه آفتاب طلوع مى‌كند، و ده مرتبه در هنگامى كه غروب مى‌كند.

٣٢٩٦/ ١٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد، از حريز، از زراره، از حضرت امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «بعد از صبح، سه مرتبه مى‌گويى: الْحَمْدُ لِرَبِّ الصَّباحِ الْحَمْدُ لِفالِقِ الْاصْباحِ؛ «سپاس و ستايش از براى شكافنده عمود صبح است و تاريكى شب ز ظلمت» (يعنى آن جناب، بَرنده تاريكى شب و آورنده روشنايى روز است)، و مى‌گويى: اللَّهُمَّ افْتَحْ لى‌ ... وَمِنْ حَيْثُ شِئْتَ وَكَيْفَ شِئْتَ؛ خداوندا! بگشا از برايم درِ كارى را كه در آن آسانى است از عافيت. خداوندا! خوار گردان از برايم راه آن را، و بينا گردان مرا بيرون رفتن‌گاه آن را. خداوندا! اگر چنان باشد كه حكم كرده‌اى از براى يكى از آفريدگانت بر من، توانايى را به بدى، پس فرا بگير او را از پيش روى او و از پشت سر او و از طرف راست او و از جانب چپ او و از زير پاهاى او و از زير سر او، و كفايت كن از من او را به آن‌چه خواهى و از آن‌چه خواهى و چنان كه خواهى».

٣٢٩٧/ ١٩. ابوعلى اشعرىّ، از محمد بن عبدالجبّار، از محمد بن اسماعيل، از ابواسماعيل سرّاج، از حسين بن مختار، از مردى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«هر كه چون صبح كند، بگويد كه: اللَّهُمَّ انّى‌ أَصْبَحْتُ ... ابْليسُ وَجُنُودُهُ؛ «خداوندا! به درستى كه من صبح كرده‌ام در تو و پناه تو. خداوندا! به درستى كه من به امانت مى‌سپارم به تو، دين خود و جان خود و دنياى خود و آخرت خود و مال خود را، و پناه مى‌برم به تو اى بزرگ! از بدى آفريدگان تو همه، و پناه مى‌برم به تو از بدى آن‌چه خاموش و متحيّر شوند به آن، شيطان و