جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر چه را ترك كنى و وا گذارى، اين را وا مگذار، كه در هر صبح و شام بگويى كه: اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ أَسْتَغْفِرُك في هذا الصَّباحِ ... وَكَمَا يَنْبَغِي لِوَجْهِ رَبِّي ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ؛ خداوندا! به درستى كه صبح كرده‌ام كه آمرزش مى‌طلبم از تو در اين صبح و در اين روز از براى اهل رحمت تو، و بيزارى مى‌جويم به سوى تو از اهل لعنت تو. خداوندا! به درستى كه من صبح كرده‌ام، بيزارم به سوى تو در اين روز ودر اين صبح از كسى كه ما در ميان پشت‌هاى ايشانيم، از مشركان و از آن‌چه بودند كه مى‌پرستيدند. به درستى كه ايشان بودند گروه بدنافرمانان. خداوندا! بگردان آن‌چه را كه فرو فرستاده‌اى از آسمان به سوى زمين در اين صبح ودر اين روز، بركت بر دوستان خود و عقاب بر دشمنان خود. خداوندا! دوستى كن با هر كه دوستى كرد با تو و دشمنى كن با هر كه دشمنى كرد با تو. خداوندا! ختم كن از برايم به ايمنى و ايمان. خداوندا! بيامرز مرا و پدر و مادر مرا و رحم كن ايشان را، چنانچه پرورش دادند مرا در حال خُردى. خداوندا! بيامرز مردان مؤمن و زنان مؤمنه را و مردان مسلمان و زنان مسلمان و زنده‌هاى از ايشان و مردگان. به درستى كه تو مى‌دانى جاى گرديدن ايشان و منزلگاه ايشان. خداوندا! حفظ كن پيشواى مسلمانان را به حفظ ايمان، و يارى كن او را يارى كردنى ارجمند، و بگشا از برايش گشادى‌اى آسان، و قرار ده از برايش و از براى ما در نزد خود سلطنتى يارى دهنده. خداوندا! لعنت كن فلان و فلان، و گروه‌هايى را كه اختلاف كردند بر فرستاده تو و ايمان به امر امامت بعد از رسول تو، و پيشوايان بعد از او و شيعيان ايشان، و سؤال مى‌كنم از تو زيادتى را از فضل تو، و اقرار كردن به آن‌چه آمده است به آن از نزد تو، و تسليم كردن از براى فرمان تو، و محافظت كردن هر آن‌چه امر فرموده‌اى به آن. نه مى‌طلبم به آن بدلى را و نه مى‌خرم به آن بهاى اندكى را. خداوندا! هدايت كن مرا در كسانى كه هدايت كرده‌اى، و نگاه دار مرا بدى آن‌چه حكم فرموده‌اى. به درستى كه تو حكم مى‌فرمايى و حكم كرده نمى‌شود بر تو، و خوار نمى‌شود كسى را كه دوست داشته‌اى.

مباركى و برترى دارى. پاك و منزّه مى‌شمارم تو را. اى پروردگار خانه كعبه! بپذير از من دعاى مرا و آن‌چه تقرّب جستم به آن به سوى تو از خوبى. پس دوچندان كن آن را از برايم، دوچندان‌هاى بسيار، و بده به ما از نزد خود مزد بزرگى را. اى پروردگار من! چه نيكو است آن‌چه انعام كرده‌اى مرا و بزرگست، آن‌چه عطا كرده‌اى به من و دراز است، آن‌چه عافيت داده‌اى مرا و بسيار است، آن‌چه پوشيده‌اى بر من. پس تو راست ستايش، اى خداى من! در