٣٠٥٣/ ٣. على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد و هر دو، از جعفر بن محمد، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«به درستى كه خداى عز و جل را مخصوصانى چندند از آفريدگانش، كه ايشان را به نعمت خويش مى‌پروراند، و عافيت خود را به ايشان عطا مى‌فرمايد، و به رحمت خويش ايشان را داخل بهشت مى‌گرداند. بلاها و فتنه‌ها به ايشان مى‌گذرد، و هيچ ضرر به ايشان نمى‌رساند».

باب در بيان آنچه از اين امّت برداشته شده است‌

٢٠٨. باب در بيان آنچه از اين امّت برداشته شده است‌[١]

٣٠٥٤/ ١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از ابو داود مسترقّ روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا عمرو بن مروان و گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چهار خصلت از امّت من برداشته شده: يكى خطاى ايشان (يعنى امرى كه به غفلت از ايشان صادر شود بدون اراده يا با اراده غير آن)، و ديگر، فراموشى ايشان (كه از روى فراموشى حرامى را به فعل آورند، يا واجبى را ترك كنند، بى‌آنكه متذكّر حرمت يا وجوب آن باشند)، و سيم، آنچه بر آن اكراه شده باشند (كه كسى ايشان را بر آن جبر كرده باشد)، و چهارم، آنچه طاقت آن نداشته باشند. و اين است معنى قول خداى عز و جل: «رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَيْنا إِصْراً كَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنا رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ»[٢]؛ يعنى: «اى پروردگار ما! مگير ما را به عقوبت، اگر فراموش كنيم يا خطا نماييم. اى پروردگار ما! و بار مكن بر ما بار گران را، چنان كه بار كرده‌اى آن را بر كسانى كه پيش از ما بوده‌اند. اى پروردگار ما! و بار مكن ما را آنچه هيچ طاقت و

[١]. و در بعضى از نسخ كافى چنين است كه، باب: در برداشته شدن خطا و مانند آن از اين امّت، و مراد از برداشتن آن، برداشتن مؤاخذه و عقاب است از آن؛ يعنى اگر كسى يكى از آنچه در اين باب مذكور است، از او سر زند، حق- تعالى- او را مؤاخذه و عقاب نفرمايد، و بعضى از فقرات، احتمال غير اين را دارد، وليكن اجراى باب بر يك نسق، منسق‌تر است.( مترجم)

[٢]. بقره، ٢٨٦.