تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٤٤٥
الْعَلِيمِ؛ «پناه مىبرم به خداى شنواى دانا»، پس هرگاه چيزى از اين را فراموش كند، قضاى آن بر او باشد».
٣٣١٢/ ٣٤. از او، از ابنمحبوب، از علاء بن رزين، از محمد بن مسلم روايت است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از تسبيح. فرمود كه: «چيز موظّفى را كه قدرش معيّن باشد نمىدانم، غير از تسبيح فاطمه- عليها السّلام-، و ده مرتبه بعد از صبح مىگويد:
لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَعَلى كُلِّ شَيْئٍ قَديرٌ؛ «نيست خدايى، مگر خدا، در حالتى كه تنها است. نيست شريكى از براى او، و او را است پادشاهى و او را است ستايش، و او بر هر چيزى توانا است»، و تسبيح مىكند آنچه خواهد بر سبيل استحباب».
٣٣١٣/ ٣٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از اسماعيل بن جابر، از ابوعبيده حذّاء روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: هر كه در هنگامى كه صبح طالع مىشود، ده مرتبه بگويد كه: لَاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ ... وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ «نيست خدايى، مگر خدا، در حالتى كه تنها است. نيست شريكى از براى او.
او را است پادشاهى و او راست ستايش. زنده مىگرداند و مىميراند و مىميراند و زنده مىگرداند، و او است زندهاى كه نمىميرد. به دست او است خوبى و او بر هر چيزى توانا است»، و ده مرتبه: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ؛ «خداوندا! صلوات فرست بر محمد و آل محمد»، و سى و پنج مرتبه: سبحان اللَّه؛ «پاك و منزه مىشمارم خدا را»، و سى و پنج مرتبه:
لا اله الّا اللّه؛ «نيست خدايى، مگر خدا»، و سى و پنج مرتبه: الحمدللَّه؛ «ستايش مر خدا را است»، بگويد، در آن صباح از جمله غافلان و بىخبران نوشته نشود، و هرگاه در شام اينها را بگويد، در آن شب از غافلان نوشته نشود».
٣٣١٤/ ٣٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از محمد بن فضيل روايت كرده است كه گفت: به امام محمدتقى عليه السلام نوشتم و از آن حضرت سؤال مىكردم كه دعايى را به من تعليم فرمايد؛ پس به من نوشت كه: «چون صبح و شام كنى، مىگويى كه: اللَّهُ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّيَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ، لَاأُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً؛ «خدا، خدا، خدا، پروردگار من است كه بخشنده است و مهربان. شريك نمىسازم با او چيزى»، و اگر بر اين زياد كنى، خوب يا خوبتر است. بعد از آن، دعا مىكنى آنچه از برايت در حاجتت ظاهر شده، كه همين از براى هر چيزى هست به اذن خداى- تعالى-، و خدا آنچه خواهد، مىكند».