تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٢٣٥
خدا او را بيامرزد. و به درستى كه كافر، گناه را فراموش مىكند، در همان ساعت كه آن را به جا آورده [است]».
٢٩٧٧/ ٤. حميد بن زياد، از حسن بن محمد، از چندين نفر، از ابان، از زيد شحّام، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله به سوى خداى عز و جل توبه مىفرمود، در روزى هفتاد مرتبه». عرض كردم كه: مىفرمود: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ الَيْهِ»؟
فرمود: «نه، وليكن مىفرمود: أَتُوبُ الَى اللَّهِ». عرض كردم: به درستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله توبه مىكرد و برنمىگشت، و ما توبه مىكنيم و برمىگرديم. فرمود كه: «خدا يارى خواسته شده است» (يعنى از او يارى بخواه، تا به سوى گناه برنگردى و توبه را نشكنى).
٢٩٧٨/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابو ايّوب، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه گناهى را به عمل آورد، در باب آن، هفت ساعت از روز مهلت داده شود؛ پس اگر سه مرتبه بگويد كه:
أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذى لاالهَ الّا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ وَأَتُوبُ الَيْهِ، آن گناه، بر او نوشته نشود».
٢٩٧٩/ ٦. از او، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از على بن عقبه عبافروش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه مؤمن گناه مىكند؛ پس بعد از بيست سال به خاطر مىآورد، و از خداى عز و جل آمرزش مىطلبد، و خدا او را مىآمرزد. و جز اين نيست كه خدا آن را به خاطرش مىآورد، كه او را بيامرزد. و به درستى كه كافر گناه مىكند، و در همان ساعت، آن را فراموش مىكند».
٢٩٨٠/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هيچ مؤمنى نيست كه در روز و شبى كه بر او مىگذرد، چهل گناه كبيره را كسب كند، پس بگويد- در حالتى كه پشيمان باشد- كه:
أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذى لاالهَ الّا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ بَديعَ السَّمواتِ وَالْارْضِ ذَاالْجَلالِ وَالْاكْرامِ وَأَسْئَلَهُ أَنْ يُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَألِ مُحَمَّدٍ وَأَنْ يَتُوبَ عَلىَّ، مگر آنكه خداى عز و جل، آن گناهان را از برايش بيامرزد. و هيچ خوبى نيست در كسى كه در روزى بيشتر از چهل گناه كبيره را كسب مىكند».
٢٩٨١/ ٨. از او، از چند نفر از اصحاب ما روايت است كه آن را مرفوع ساختند و گفتند كه:
فرمود: «هر چيزى را دوايى هست، و دواى گناهان، استغفار و طلب آمرزش است».