تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٦٠٥
كه: «آيا مردمانى هستند غير از شيعيان ما. پس هر كه نماز را نشناسد، حقّ ما را انكار كرده است». بعد از آن، فرمود كه: «اى سعد! آيا مىخواهى كه سخن قرآن را به تو بشنوانم؟» سعد مىگويد كه: عرض كردم: بلى، خدا بر تو صلوات فرستد! فرمود كه: « «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ»[١]؛ يعنى: «به درستى كه نماز باز مىدارد از كارى كه نزد عقلا قبيح است، و از عملى كه شرعاً منتهى عنه است». و هر آينه ياد خدا بزرگتر است». و حضرت فرمود كه:
«پس نهى، سخن گفتن است، و فحشا و منكر، مردانى چندند، و ماييم ذكر خدا، و ما بزرگتريم».
٣٤٧٤/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرانش عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اى مردمان! به درستى كه شما در دار هدنه (يعنى خانه صلح و آشتى) قرار داريد، و شما بر جناح [/ بال] سفريد، و رفتن با شما شتاب مىكند و شما را زود مىبرد، و شب و روز را كه ديدهايد و آفتاب و ماه كه هر نويى را كهنه مىكنند، و هر دورى را نزديك مىسازند، و هر وعدهشده را مىآورند. پس جهاز و كار و كارسازى را آماه سازيد از براى دورى گذر و گذرگاه».
حضرت فرمود كه: «پس مقداد بن اسود برخاست و عرض كرد كه: يا رسول اللَّه! دار هدنه چيست؟ فرمود: خانه بلاغ و انقطاع[٢]. و چون فتنهها بر شما مشتبه شود مانند پارههاى شب تار، پس بر شما باد به قرآن؛ زيرا كه آن شفاعتكنندهاى است كه شفاعتش قبول مىشود، و غمّازى است كه تصديق كرده مىشود[٣]، هر كه آن را در پيش روى خود قرار دهد كه آن را پيروى كند، او را به سوى بهشت كشاند، و هر كه آن را در پشت سر خود قرار دهد، او را به سوى آتش دوزخ براند، و آن راهنمايى است كه بر بهترين راهها دلالت مىكند، و آن كتابى است كه تفصيل و بيان هر چيز در آن است، و آن سخنى است جداكننده ميان حق و باطل، و
[١]. عنكبوت، ٤٥.
[٢]. يعنى جايى كه اين كس را به جايى مىرساند و تمام مىشود و از آن تعبير مىشود به« خواجه بهدهرسان».( مترجم)
[٣]. يعنى هر كه آن را پيروى نمايد و عمل كند به آنچه در آن است، شفاعت او خواهد كرد، و آن شافعى استمقبول الشّفاعة، در باب عفو از لغزشها كه از او سر زده است، و هر كه عمل به آن را ترك كند، در باب بدىهاى او سخنچينى كند و به خدا عرض نمايد، و در آنچه از بدىهاى او كه به خدا عرض نمايد، خدا او را تصديق فرمايد.( مترجم)