امام موسى كاظم عليه السلام فرمود كه: «چون نماز مغرب را به جا آوردى، پاى خود را مگشا و با كسى سخن مگو، تا آنكه صد مرتبه بگويى: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ؛ «به نام خداى بخشاينده مهربان. نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خداى بلندمرتبه بزرگ»، و همچنين صد مرتبه در صبح بگويى؛ چه هر كه آن را بگويد، خدا صد نوع از انواع بلا را از او دفع كند، كه پست‌تر نوعى از آنها پيسى است و خوره و شيطان و پادشاه».

٣٣٠٨/ ٣٠. از او، از عبدالرحمان بن حمّاد، از عبداللَّه بن ابراهيم جعفرى روايت است كه گفت: شنيدم از حضرت امام موسى عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون شام كنى و بنگرى به آفتاب كه در كار غروب و پشت كردن باشد، بگو كه: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ... فَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ به نام خداى بخشاينده مهربان. ستايش مر خدايى است كه فرا نگرفته است فرزندى را و نبود او را شريكى در پادشاهى. ستايش مر خدايى را است كه وصف مى‌كند و وصف نمى‌شود، و مى‌داند و دانسته نمى‌شود. مى‌داند خيانت چشم‌ها را از آن‌چه پنهان مى‌كند سينه‌ها. پناه مى‌برم به ذات خداى صاحب كرم، و به نام خداى بزرگ، از بدى آن‌چه آفريده و آن‌چه تربيت داده، و از بدى آن‌چه در زير خاك است، و از بدى آن‌چه آشكار و آن‌چه پنهان است، و از بدى آن‌چه باشد در شب و روز، و از بدى ابومرّه- يعنى شيطان- و آن‌چه زاد، و از بدى دروغ‌گويى تباه‌كار، و از بدى آن‌چه وصف كردم و از آن‌چه وصف نكردم. ستايش مر خدايى را است كه پروردگار جهانيان است». و حضرت ذكر فرمود كه: «آن، ايمنى است از درنده و از شيطان رانده‌شده و از فرزندانش»، و فرمود كه: «اميرالمؤمنين چون صبح مى‌كرد، سه مرتبه مى‌فرمود كه: سُبْحَانَ اللَّهِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ، و مى‌فرمود كه: اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ»، تا آخر دعا كه پيش از اين گذشت، مگر آنكه در اينجا به جاى «سُبْحانَ الْمَلِكِ سُبْحانَ اللَّهِ الْمَلِك» واقع است.

٣٣٠٩/ ٣١. از او، از محمد بن على، از عبدالرحمان بن ابى‌هاشم، از ابوخديجه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «دعا پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب، سنّتى است واجب (يعنى به غايت مؤكّد) در نزد طلوع صبح يا آفتاب- بنابر اختلاف نسخ كافى-،