٣١٥٦/ ٢. از او، از احمد، از على بن حكم، از منصور صيقل روايت است كه گفت: به خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: بسا است كه شخصى دعايى مى‌كند و از برايش مستجاب مى‌شود، و آن تا زمانى به تأخير مى‌افتد. منصور گفت كه: حضرت فرمود: «آرى». عرض كردم كه: اين از براى چيست؟ از براى آنكه دعا را بيفزايد؟ فرمود:

«آرى».

٣١٥٧/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از اسحاق بن ابى‌هلال مدائنى، از حديد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «بنده‌اى هست كه دعا مى‌كند، پس خداى- تعالى- به دو فرشته مى‌فرمايد كه: از برايش مستجاب شد، وليكن او را به حاجتش حبس كنيد والحال به او مدهيد، كه من دوست مى‌دارم كه آواز او را بشنوم. و به درستى كه بنده‌اى هست كه دعا مى‌كند، پس خداى- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد كه:

بشتابيد و به زودى حاجتش را به او دهيد و از برايش روا كنيد، كه من آواز او را دشمن مى‌دارم».

٣١٥٨/ ٤. ابن‌ابى‌عمير، از سليمان صاحب سابرى، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: آيا دعا از براى مرد مستجاب مى‌شود، و بعد از آن به تأخير مى‌افتد؟ فرمود: «آرى، در بيست سال».

٣١٥٩/ ٥. ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در ميان قول خداى- تعالى-: «قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُما»[١]، [دعايتان مستجاب شد] و ميان گرفتن و هلاك فرعون، چهل سال فاصله بود».

٣١٦٠/ ٦. ابن‌ابى‌عمير، از ابراهيم بن عبدالحميد، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت:

شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه مؤمن دعا مى‌كند و اجابتش به تأخير مى‌افتد تا روز جمعه».

٣١٦١/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از عبداللَّه بن مغيره، از چند نفر از اصحاب ما روايت كرده و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «بنده‌اى كه دوست خداى- تعالى-

[١]. يونس، ٨٩.