٣٣١٧/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش و حسين بن محمد، از احمد بن اسحاق هر دو روايت كرده‌اند، از بكر بن محمد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه در هنگامى كه خوابگاه خود را فرا مى‌گيرد و مى‌خوابد، سه مرتبه بگويد كه: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَلَا ... وَهُوَعَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ؛ «ستايش مر خدايى است كه برترى جست، پس غالب شد. و ستايش مر خدايى را است كه نهان را دانست، پس خبر داشت. و ستايش مر خدايى را است كه مالك است، پس توانا بود. و ستايش مر خدايى را است كه زنده مى‌گرداند مردگان را و مى‌ميراند زندگان را، و او بر هر چيزى توانا است»، از گناهان بيرون آيد، چون هيأت روزى كه مادرش او را زاييد».

٣٣١٨/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد روايت كرده و آن را مرفوع ساخته به سوى امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «چون يكى از شما به سوى فراش خود جا بگيرد، بايد كه بگويد: اللَّهُمَّ إِنِ احْتَبَسْتَ نَفْسِي ... حَتّى‌ تَتَوَفَّاهَا عَلى‌ ذلِكَ؛ خداوندا! به درستى كه من حبس كردم جان خودم را در نزد تو، پس حبس كن آن را در جاى خوشنودى خود و آمرزش خود، و اگر برگردانى آن را به سوى تن من، پس برگردان آن را گرونده و شناسا به حقّ دوستان تو، تا آنكه بميرانى آن را بر اين»[١].

٣٣١٩/ ٣. حميد بن زياد، از حسين بن محمد، از چند نفر، از ابان، از يحيى بن ابى‌العلاء، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت در نزد خوابيدن، مى‌فرمود كه:

«آمَنْتُ بِاللَّهِ، وَكَفَرْتُ بِالطَّاغُوتِ، اللَّهُمَّ احْفَظْنِي فِي مَنَامِي وَفِي يَقَظَتِي؛ ايمان آوردم به خدا و كافر شدم به طاغوت. خداوندا! نگاه دار مرا در خواب من و در بيدارى من».

٣٣٢٠/ ٤. ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از جميل بن درّاج، از محمد بن مروان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «آيا نمى‌خواهيد كه شما را خبر

[١]. و در بعضى از نسخ كافى به جاى« حسبت و فاحسبها»،« احتسب و فاحتسبها» واقع است، و احتساب، به شمار آوردن است و فردا از كسى خواستن.( مترجم)