مى‌خواهد و به تو ضرر مى‌رساند؛ پس مردنش از زندگيش بهتر، و خاموشيش از سخن گفتنش خوش‌تر، و دوريش از نزديكيش خوب‌تر است، و امّا دروغگو، پس با مصاحبت او هيچ عيشى بر تو گوارا نيست. پيوسته سخن تو را به دروغ به مردم نقل مى‌كند، و از مردم سخن را به دروغ به تو نقل مى‌كند، و خبرهاى دروغ از برايت مى‌آورد، و در هر زمان كه دروغ غريب عجيبى را تمام كرد، آن را به دروغ غريبى ديگر پيوند مى‌كند و آن را طول و كشيدگى مى‌دهد، تا به حدّى كه به چيز راستى خبر مى‌دهد، و كسى از او باور نمى‌كند، و به نقل دروغ، در ميان مردمان دشمنى مى‌افكند و كينه‌ها را در سينه‌ها مى‌روياند. پس از خدا بپرهيزيد و از براى خويش نظر كنيد» (يعنى ملاحظه نماييد تا با كسى كه نبايد مصاحبت كنيد، مصاحبت نكنيد).

٣٦١٥/ ٢. و در روايت عبد الاعلى، از امام جعفر صادق عليه السلام مذكور است كه فرمود:

«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: سزاوار نباشد مرد مسلمان را كه با نابكارى برادرى كند؛ زيرا كه او كردار خود را از برايش مى‌آرايد، و دوست مى‌دارد كه مانند او باشد، و او را بر امر دنيا و بر امر معادش يارى نمى‌كند، و دخولش بر او و بيرون رفتنش از نزد او (يعنى آمد و شدش در نزد او)، بر او عيب و زشت است كه مردم آن را عيب مى‌كنند».

٣٦١٦/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از عثمان بن عيسى، از محمد بن يوسف، از ميسِّر، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «سزاوار نباشد مسلمان را كه با نابكار برادرى كند، و نه با احمق، و نه با كسى كه به غايت دروغگو[١] باشد».

٣٦١٧/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از بعضى از اصحاب خويش، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود: «حضرت عيسى عليه السلام فرمود كه: صاحب شرّ، يعنى مصاحب و يار بد، بوى دارد و ناخوشيش سرايت مى‌كند (كه همنشين خود را به درد خود مبتلى مى‌سازد)، و همنشين بد، اين كس را هلاك مى‌گرداند. پس بنگر و ببين كه با كه همنشينى مى‌كنى».

٣٦١٨/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد و محمد بن حسين، از محمد بن سنان، از عمّار بن موسى روايت كرده‌اند كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اى عمّار! اگر

[١]. و ممكن است كه مراد، صاحب دروغ باشد. يعنى دروغگو باشد هرچند زياد دروغ نگويد.( مترجم)