٣٠٥٠/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب و غير او، از علا بن زرين، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه مؤمن باشد، و در زمان ايمانش عمل خيرى را به جا آورد، بعد از آن، فتنه و آزمايش يا ضلالت و گمراهى به او برسد، و به اين سبب كافر شود، و بعد از كفر خويش توبه كند، از برايش نوشته شود، و حساب شود به هر خيرى كه آن را در زمان ايمانش عمل كرده، و كفر، آن را باطل نمى‌گرداند، هر گاه بعد از كفر خويش توبه كند».

باب در بيان كسانى كه از بلاء معافى و سالم‌اند

٢٠٧. باب در بيان كسانى كه از بلاء معافى و سالم‌اند[٢]

٣٠٥١/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم، از پدرش و هر دو، از ابن محبوب، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل را مخصوصانى چندند كه نسبت به ايشان، از بلاء و زحمت، بخل و ضنّت مى‌كند (يعنى ايشان را از جميع آفات و بليّات محفوظ مى‌دارد، و نمى‌گذارد كه بدى به ايشان برسد.

پس ايشان را زنده مى‌دارد در عافيت، و روزى مى‌دهد ايشان را در عافيت، و مى‌ميراند ايشان را در عافيت، و محشور مى‌گرداند ايشان را در عافيت، و ساكن مى‌گرداند ايشان را در بهشت، در عافيت».

٣٠٥٢/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل خلقى را آفريد كه نسبت به ايشان، از بلاء، بخل فرمود (به آن معنى كه مذكور شد). ايشان را آفريد در عافيت، و زنده‌داشت ايشان را در عافيت، و

[١]. و در بعضى از نسخ كافى، عبارتِ عنوان به وضع ديگر است، و در بعضى، باب، بى‌عنوان است، مانند چند باب پيش و بعد اين باب، و ظاهر اين است كه آن درست‌تر باشد.( مترجم)

[٢]. و در بعضى از نسخ كافى چنين است كه، باب: در بيان اينكه خدا را مخصوصانى چندند كه از بلا و زحمت محفوظند.( مترجم)