در قدر خود، تا دوست ندارم پس افكندن آنچه شتابانيده‌اى، و نه شتابانيدن آنچه پس افكنده‌اى، و بگردان بى‌نيازى مرا در خودم، و بهره‌مند گردان مرا به گوشم و چشمم، و بگردان اينها را باقى ماندگان از من، و يارى كن مرا بر كسى كه ستم كرده به من، و بنما به من در او قدرت خود را. اى پروردگار من! و روشن ساز به آن چشم مرا».

٣٤٣٩/ ٢. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از صفوان بن يحيى، از ابو سليمان جَصّاص، از ابراهيم بن ميمون روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلى‌ ... فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ؛ خداوندا! يارى ده مرا بر ترس روز قيامت، و بيرون بر مرا از دنيا سالم، و جفت گردان مرا به زنان سفيدروىِ نازك بدنِ گشاده‌چشم، و كفايت كن از من زحمت و خرجى مرا و خرجى عيال من و خرجى مردمان، و داخل گردان مرا به رحمت خود، در بندگانت كه شايستگانند».

٣٤٤٠/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «بگو كه: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ ... وَ عَذَابِ الْآخِرَةِ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى‌كنم تو را از هر خوبى كه احاطه كرده است به آن علم تو، و پناه مى‌برم به تو از هر بدى كه احاطه كرده است به آن علم تو. خداوندا! به درستى كه من سؤال مى‌كنم از تو عافيت تو را در كارهايم، همه آنها، و پناه مى‌برم به تو از رسوايى دنيا و عذاب آخرت».

٣٤٤١/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد، هر دو روايت كرده‌اند، از على بن زياد كه گفت: على بن بصير عريضه‌اى نوشت و از آن حضرت سؤال [درخواست‌] مى‌كرد كه در پايين نامه‌اش دعايى از برايش بنويسد كه آن را به او تعليم فرمايد، تا آن را بخواند و به واسطه آن، از گناهان، نگاه داشته شود، و جامع مطالب دنيا و آخرت باشد. پس آن حضرت عليه السلام به خطّ مبارك خود نوشت:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ... وَ أَسْأَلُكَ أَنْ لَاتَجْعَلَنِي فِي النَّارِ؛ «به نام خداى بخشاينده مهربان.

اى كسى كه آشكار كرده نيكو و زيبايى را، و پوشيده زشت را، و ندريده پرده راز من! عفو، اى گرانمايه! عفو، اى خوش تجاوز و گذشت! و اى فراخ آمرزش! و اى گشاده دست‌ها به رحمت! و اى صاحب هر راز! و اى پايان هر شكايت و گله! اى گران‌مايه فروگذارنده!