٣١١٢/ ٢. در روايت ديگر است كه: «يك دعا كه آن را پوشيده دارى و مخفى به جا آورى، بهتر است در نزد خدا از هفتاد دعا كه آن را اظهار كنى و در آشكار به جا آورى».

باب در بيان اوقات و حالاتى كه اجابت دعا در آنها اميد داشته مى‌شود

١٣. باب در بيان اوقات و حالاتى كه اجابت دعا در آنها اميد داشته مى‌شود

٣١١٣/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از يحيى بن ابراهيم بن ابى‌البلاد، از پدرش، از زيد شحّام كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «دعا را طلب كنيد در چهار ساعت: در نزد وزيدن بادها و برطرف شدن سايه‌ها (يعنى اوّل پيشين)، و در نزد فرود آمدن باران، و در نزد ريختن اوّل چكيده‌اى از خون كشته مؤمن؛ زيرا كه درهاى آسمان در نزد اين چيزها گشوده مى‌شود».

٣١١٤/ ٢. از او، از پدرش و غير او، از قاسم بن عروه، از ابوالعبّاس- يعنى فضل بقباق- روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «دعا در چهار موضع مستجاب است:

در نماز وتر و بعد از نماز صبح و بعد از نماز ظهر و بعد از نماز مغرب».

٣١١٥/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: غنيمت شماريد دعا را در نزد چهار چيز: در نزد خواندن قرآن، و در نزد اذان، و در نزد فرود آمدن باران، و در نزد هم‌رسيدن دو صف از براى شهادت».

٣١١٦/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از جميل بن درّاج، از عبداللَّه بن عطاء، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «عادت پدرم اين بود كه چون آن حضرت را به سوى خدا حاجتى بود، آن را در اين ساعت؛ يعنى در وقت زوال آفتاب طلب مى‌نمود».

٣١١٧/ ٥. از او، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حسين بن مختار، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «چون يكى از شما دلش نرم شود، بايد كه دعا كند؛ زيرا كه دل نرم نمى‌شود تا آنكه خالص و پاكيزه شود».

٣١١٨/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از شريف بن سابق، از فضل بن ابى‌قرّه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بهتر وقتى كه خداى- تعالى- را در آن بخوانيد، سحرها است. و اين آيه را كه در