٣٢٢٧/ ١. على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم و ابو ايّوب خزّاز هر دو، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «فقرا به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمدند و عرض كردند: يا رسول اللَّه! به درستى كه اغنيا را چيزى هست كه بنده آزاد مى‌كنند و ما را نيست، و ايشان را چيزى هست كه حج مى‌گذارند و ما را نيست، و ايشان را چيزى هست كه صدقه مى‌دهند و ما را نيست، و ايشان را چيزى هست كه جهاد مى‌نمايند و ما را نيست. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه صد مرتبه خداى- تعالى- را به بزرگى ياد كند؛ يعنى به اين شماره «اللَّه اكبر» بگويد، بهتر باشد از آزاد كردن صد بنده. و هر كه صد مرتبه «سُبحانَ اللَّه» بگويد، بهتر باشد از راندن صد شتر فربه كه با خود به حج برد كه آنها را از براى خدا بكشد. و هر كه صد مرتبه «الْحَمْدُ لِلَّهِ» بگويد، بهتر باشد از بار كردن صد اسب در راه خدا با زين و لجام و سواران آنها، كه همه از او باشد و به جهاد فرستد. و هر كه صد مرتبه «لا الهَ الّا اللَّه» بگويد، بهترين مردم باشد در آن روز، از روى عمل، مگر كسى كه زياد كند و بر صد بيفزايد». حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «اين خبر به اغنيا رسيد. پس ايشان نيز اين را به جا آوردند». و فرمود كه: «فقرا به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله بازگشتند و عرض كردند كه:

يا رسول اللَّه! آن‌چه فرمودى، به اغنيا رسيده و ايشان نيز آن را به جا آورده‌اند. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ»[٢]؛ يعنى: اين فضل خدا است كه مى‌دهد آن را به هر كه مى‌خواهد».

٣٢٢٨/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از حمّاد، از ربعى، از فضيل، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «لا الهَ الّا اللَّه و اللَّه اكبر را بسيار بگوييد، كه چيزى در نزد خداى عز و جل از تهليل و تكبير دوست‌تر نيست».

٣٢٢٩/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام‌

[١]. و تسبيح، به معنى خداى عز و جل را به پاكى ياد كردن و تكبير، او را به بزرگى ياد كردن است. و مراد،« سبحان اللَّه و اللَّه اكبر» گفتن است، چنان‌كه مراد از تهليل،« لا اله الّا اللَّه» گفتن است.( مترجم)

[٢]. جمعه، ٤.