٢٦٦٠/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن عيسى، از منصور، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بپرهيزيد از ظلم؛ زيرا كه آن، ظلمت‌ها است در روز قيامت».

٢٦٦١/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «كسى نيست كه ستمى كند و مظلمه‌اى از او سر زند، مگر آنكه خداى عز و جل او را به آن مظلمه مى‌گيرد، در جان و مالش. و امّا آن ستم كه در ميان او و خدا است، چون توبه كند، آمرزيده مى‌شود».

٢٦٦٢/ ١٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن ابى نجران، از عمار بن حكيم، از عبد الاعلى مولاى آل‌سام كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام ابتدا به سخن فرمود كه: «هر كه ستم كند، خداى عز و جل كسى را بر او مسلّط گرداند كه بر او ستم كند، يا بر فرزندش، يا بر فرزند فرزندش». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: او ستم مى‌كند و خدا بر فرزندش، يا بر فرزند فرزندش، ظالم را مسلّط مى‌گرداند؟ فرمود: «زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً»[١]؛ يعنى: و بايد كه بترسند آنان كه اگر بگذارند از پس مرگ خويش فرزندان ناتوان را، بترسند بر ايشان از بى‌نوايى و ضايع شدن. پس بايد كه بپرهيزند از خدا و عذاب او، و بايد كه بگويند گفتارى راست و درست».

٢٦٦٣/ ١٤. از او، از ابن محبوب، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل وحى فرمود به سوى پيغمبرى از پيغمبران، كه در مملكت پادشاه جبّارى از جبّاران بود، كه: بيا به اين جبّار (يعنى توجّه كن به جانب او)، و به او بگو كه:

من تو را به كار نداشته‌ام بر آنكه خون‌ها بريزى و مال‌هاى مردم را بگيرى. و جز اين نيست كه من تو را به كار داشته‌ام، كه ستمديدگان را از من باز دارى (و ايشان را غوررسى [/ تفقد و رسيدگى‌] كنى تا به درگاه من نيايند)؛ زيرا كه من ستمى را كه بر ايشان شده، وا نمى‌گذارم، و هر چند كه ايشان كافر باشند».

٢٦٦٤/ ١٥. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از على بن‌

[١]. نساء، ٩.