٢٧٥٥/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه مؤمنى را به گناهى سرزنش كند، نميرد، تا آن گناه را مرتكب گردد».

٢٧٥٦/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن فضّال، از حسين بن عمر بن سليمان، از معاويه بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«هر كه برادر خود را ملاقات كند به چيزى كه او را سرزنش كند، خداى- تعالى- او را در دنيا و آخرت سرزنش كند».

باب در بيان غيبت و بهتان‌

١٤٨. باب در بيان غيبت و بهتان‌[١]

٢٧٥٧/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: غيبت، در تباهى دين مسلمان، شتابان‌تر است از خوره، در اندران او». و فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: نشستن در مسجد براى انتظار كشيدن نماز، عبادت است، مادام كه حدث از او سر نزند. عرض شد كه:

يا رسول اللَّه! چه حدث مى‌كند كه موجب اين باشد كه نشستنش عبادت نباشد؟ فرمود كه:

غيبت كردن».

٢٧٥٨/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه در حقّ مؤمنى بگويد، آنچه را كه هر دو چشمش آن را ديده و هر دو گوشش آن را شنيده، چنين كسى از جمله آنان است كه خداى عز و جل در حقّ ايشان فرموده است كه: «إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا

[١]. و غيبت- به كسر غين-، بدگويى كردن است در پسِ سر مؤمنى، به آنچه در او باشد، كه اگر بشنود، او راى بد آيد، و بايد كه آن سخن، قابليّت بد آمدن داشته باشد. پس اگر كسى از آنچه مدح و تعريف باشد، او راى بد آيد، داخل در اين باب نيست، چنان كه اگر كسى از سخن بد كه در باره او گويند، بدش نيايد، از اين باب بيرون نيست. و آنچه بعضى از صلحا مى‌كنند كه مردم راى در غيبت خويش اذن مى‌دهند، عين خطا است؛ چه ترغيب است در فعل حرام. بلى، اگر بعد از وقوع آن، كسى غيبت‌كننده راى حلال كند، فعلى است حميده و شغلى است پسنديده. و آنچه در ميان فارسيان مشهور است، غيبت، به فتح غين است، و بهتان، بدگويى دروغ است.( مترجم)