٣٦٩٥/ ١٧. على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از عثمان، از ابواسامه روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه عطسه را بشنود و خداى عز و جل را حمد كند و بر پيغمبر و اهل بيتش- صلوات اللَّه عليهم- صلوات فرستد، به درد چشم و دندانش مبتلى نشود و از آنها ننالد». بعد از آن، فرمود كه: «اگر عطسه‌اى را بشنوى، اين را بگو، و هر چند كه ميان تو و او دريا فاصله باشد».

٣٦٩٦/ ١٨. ابو على اشعرى، از بعضى از اصحابش، از ابن ابى نجران، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: مرد ترسايى در نزد حضرت صادق عليه السلام عطسه كرد. پس قوم به او گفتند: «هَداكَ اللَّه»، و حضرت صادق عليه السلام فرمود: «يَرْحَمُكَ اللَّه». پس به آن حضرت عرض كردند كه: او ترسا است. فرمود كه: «خدا او را هدايت نمى‌كند، تا آنكه او را رحم كند».

٣٦٩٧/ ١٩. على بن ابراهيم، از هارون بن مسلم، از معسدة بن صدقه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چون مرد مسلمان عطسه كند، بعد از آن، به جهت علّتى كه با او باشد، خاموش شود، فرشتگان به دل از او گويند كه: الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ؛ پس اگر بگويد كه: الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ، فرشتگان گويند: يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ». و فرمود كه:

«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: عطسه از براى بيمار دليل عافيت، و راحت و آسايش است از براى تن».

٣٦٩٨/ ٢٠. محمد بن يحيى، از محمد بن موسى، از يعقوب بن يزيد، از عثمان بن عيسى، از عبد الصّمد بن بشير، از حذيفة بن منصور روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود كه:

«عطسه در همه بدن نفع مى‌دهد، مادام كه بر سه زياد نباشد، و چون بر سه زياد شد، آن درد و بيمارى است».

٣٦٩٩/ ٢١. احمد بن محمد كوفى، از على بن حسن، از على بن اسباط، از عمويش يعقوب بن سالم، از ابو بكر حضرمى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ»[١]. فرمود: «يعنى عطسه‌

[١]. لقمان، ١٩.