محتاج شود، پس او را از آن منع كند، خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: اى فرشتگان من! آيا بنده من بر بنده من بخل كرد به سكناى خانه دنيا، به عزّت و جلال خودم سوگند كه هرگز در بهشت‌هاى من ساكن نخواهد شد».

٢٧٩٩/ ٤. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللَّه، از على بن جعفر روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام موسى‌كاظم عليه السلام كه فرمود ... تا آخر آنچه در باب قضاى حاجت مؤمن گذشت. و در اينجا چيز ديگر ذكر كرده و آن اين است كه: على بن جعفر گفت: و نيز شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود ... تا آخر آنچه در آخر باب پيش از اين باب مذكور شد.

باب در بيان حال كسى كه مؤمنى را بترساند

١٥٨. باب در بيان حال كسى كه مؤمنى را بترساند

٢٨٠٠/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن عيسى، از انصارى، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه به سوى مؤمنى بنگرد به نگاهى تند، از براى آنكه او را به آن نگاه بترساند، خداى عز و جل او را بترساند، در روزى كه هيچ سايه و پناهى غير از سايه او نباشد».

٢٨٠١/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابو اسحاق خفّاف، از بعضى از اهل كوفه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه مؤمنى را بترساند به سلطانى، به اينكه به صاحب تسلّطى عرض كند، از براى آنكه از سلطان، ناخوشى به آن مؤمن برسد، پس چنان شود كه ناخوشى به او نرسد، آن ترساننده در آتش دوزخ باشد. و هر كه مؤمنى را به سلطان بترساند، از براى آنكه مكروهى از آن به مؤمن برسد، و به اين سبب ناخوشى به آن مؤمن برسد، آن ترساننده، با فرعون و كسان فرعون در آتش دوزخ است كه با ايشان هم دركه‌[١] باشد».

٢٨٠٢/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه كسى را بر مؤمنى يارى دهد، و بر ضرر او به نصف كلمه‌اى اعانت كند، در روز قيامت خداى عز و جل را ملاقات كند، در حالتى كه‌

[١]. دركه همان درجه است كه به اقتباس از قرآن بر مراتب جهنم اطلاق مى‌شود.( مصحح)