«هر كه مردى از برادرانش به سوى او قصد كند، در حالتى كه به او پناه‌برنده باشد در بعضى از حالات خويش، پس او را پناه ندهد بعد از آنكه بر آن قادر باشد، به حقيقت كه دوستى خداى عز و جل را بريده است».

باب در بيان حال كسى كه مؤمنى را منع كند از خيرى ...

١٥٧. باب در بيان حال كسى كه مؤمنى را منع كند، از خيرى از نزد خود، يا از نزد غير خود

٢٧٩٦/ ١. چند نفر از اصحاب روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد و ابو على اشعرى، از محمد بن حسّان و هر دو، از محمد بن على، از محمد بن سنان، از فرات بن احنف، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر مؤمنى كه مؤمنى را از چيزى منع كند، از آنچه آن مؤمن به سوى آن محتاج است، و حال آنكه او بر آن چيز قادر باشد، از نزد خود يا از نزد غير خود، خداى عز و جل او را در روز قيامت، بر پاى دارد، در حالتى كه رويش سياه و چشمهايش كبود و دستهايش به سوى گردنش غل كرده باشد. پس گفته مى‌شود كه: اين خيانت‌كارى است كه با خدا و رسول او خيانت كرده است. بعد از آن امر مى‌شود كه: او را به سوى آتش دوزخ برند».

٢٧٩٧/ ٢. ابن سنان، از يونس بن ظبيان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اى يونس! هر كه حق مؤمن را حبس كند و به او ندهد، خداى عز و جل در روز قيامت، پانصد سال او را بر روى پاى‌هايش بدارد، تا آنكه عرق يا خون او روان شود[١]، و نداكننده‌اى از جانب خدا ندا كند كه: اين ستمكارى است كه حقّ خدا را از او حبس نموده». حضرت فرمود: «پس در چهل روز سرزنش مى‌شود. بعد از آن امر مى‌شود كه: او را به سوى آتش دوزخ برند».

٢٧٩٨/ ٣. محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «هر كه را خانه‌اى باشد، و مؤمنى به آرام گرفتن و نشستن در آن‌

[١]. و ظاهر اين است كه اين ترديد از راوى باشد، اگرچه احتمال دارد كه اين كلام از امام عليه السلام باشد بر سبيل تنويع، چنان كه در قول خداى- تعالى- است:« انْ يَكُنْ غَنِيّاً أَوْ فَقيراً». و مراد اين است كه، گاهى عرق از او روان شود و گاهى خون، يا از بعضى عرق و از بعضى خون روان شود. و در بعضى از نسخ كافى به جاى أَوْ دَمُهُ كه ترجمه آن،« يا خون او است»، أَوْدِيَةً واقع شده. و بنابر آن، ترجمه اين مى‌شود كه: تا آنكه رودخانه‌ها از عرقش روان شود.( مترجم)